Czwartek XXII tygodnia Okresu Zwykłego

Niech nikt samego siebie nie oszukuje. Jeśli ktoś spośród was uważa się za mądrego na tym świecie, niech się stanie głupim, aby stał się mądrym. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Napisane jest przecież: „On pochwycił mądrych w ich przebiegłości”. I znów: „Pan zna myśli mądrych, że są nic niewarte”. Niech się zatem nikt nie chlubi ludźmi. Wszystko bowiem jest wasze: czy Paweł, czy Apollos, czy Kefas, czy świat, czy życie, czy śmierć, czy rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe — wszystko jest wasze, wy zaś jesteście Chrystusa, a Chrystus jest Boga.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i ci, którzy w nim mieszkają. On bowiem założył ją na morzach i utwierdził ponad wodami.

Któż może wstąpić na górę Pana? Kto może stanąć w Jego świętym miejscu? Ten, kto ma ręce nieskalane i serce czyste, kto nie skłania swej duszy ku fałszowi i nie przysięga podstępnie.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana i sprawiedliwość od Boga swego zbawienia. Takie jest pokolenie tych, którzy Go szukają, którzy szukają Twojego oblicza — to Jakub. Sela.

Gdy tłum cisnął się do Niego, aby słuchać słowa Bożego, On stał nad jeziorem Genezaret. Zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu jeziora, rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedł do jednej z łodzi, która należała do Szymona, i poprosił go, aby odbił nieco od brzegu. Usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: „Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów”. Szymon Mu odpowiedział: „Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy; lecz na Twoje słowo zarzucę sieć”. A gdy to uczynili, zagarnęli wielkie mnóstwo ryb, tak że sieć ich zaczynała się rwać. Skinęli więc na towarzyszy z drugiej łodzi, aby przyszli im z pomocą. Ci przyszli i napełnili obie łodzie, tak że niemal się zanurzały.

Widząc to, Szymon Piotr przypadł do kolan Jezusa i rzekł: „Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym”. Zdumienie bowiem ogarnęło jego i wszystkich, którzy z nim byli, z powodu połowu ryb, jaki uczynili; podobnie też Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli towarzyszami Szymona. A Jezus rzekł do Szymona: „Nie bój się. Odtąd ludzi będziesz łowił żywych”. Gdy przyprowadzili łodzie do brzegu, opuścili wszystko i poszli za Nim.