Wtorek XXVII tygodnia Okresu Zwykłego

Słyszeliście bowiem o moim dawnym postępowaniu w religii żydowskiej, jak ponad miarę prześladowałem Kościół Boży i pustoszyłem go. Przewyższałem w religii żydowskiej wielu rówieśników spośród mego narodu, będąc nadzwyczaj gorliwym w przestrzeganiu tradycji moich ojców. Lecz gdy spodobało się Bogu, który wybrał mnie już od łona mojej matki i powołał mnie przez swą łaskę, aby objawić we mnie swego Syna, abym głosił Go wśród pogan, nie radziłem się od razu ciała i krwi ani nie udałem się do Jerozolimy, do tych, którzy byli apostołami przede mną, lecz odszedłem do Arabii, a potem znów wróciłem do Damaszku. Następnie po trzech latach udałem się do Jerozolimy, aby poznać Piotra, i pozostałem u niego piętnaście dni. Nie widziałem zaś nikogo innego z apostołów oprócz Jakuba, brata Pańskiego. A co do tego, co wam piszę, oto przed Bogiem, nie kłamię. Potem przybyłem w okolice Syrii i Cylicji. Byłem jeszcze nieznany z twarzy Kościołom Judei, które są w Chrystusie, słyszały one tylko: „Ten, który niegdyś nas prześladował, teraz głosi wiarę, którą niegdyś usiłował zniszczyć”. I wielbiły Boga z mego powodu.

Panie, przeniknąłeś mnie i znasz mnie. Ty wiesz, kiedy siadam i kiedy wstaję. Z daleka pojmujesz moje myśli. Badasz moją ścieżkę i moje spoczywanie, i wszystkie moje drogi są ci znane. Ty bowiem ukształtowałeś moje wnętrze. Utkałeś mnie w łonie mojej matki. Będę cię wysławiał, ponieważ zostałem stworzony w sposób lękiem napełniający i przedziwny. Cudowne są twoje dzieła. Moja dusza dobrze o tym wie. Nie była zakryta przed tobą moja istota, gdy powstawałem w ukryciu, utkany w głębinach ziemi.

Gdy szli swoją drogą, wszedł do pewnej wioski, a niewiasta imieniem Marta przyjęła Go do swego domu. Miała ona siostrę zwaną Marią, która usiadła u stóp Jezusa i słuchała Jego słowa. Marta zaś krzątała się przy licznych posługach, a podszedłszy do Niego, rzekła: „Panie, czy nie dbasz o to, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej więc, aby mi pomogła”. Jezus jej odpowiedział: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele rzeczy, lecz jedno jest potrzebne. Maria wybrała dobrą cząstkę, która nie będzie jej odjęta”.