Poniedziałek XXX tygodnia Okresu Zwykłego

Bądźcie zaś dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając jedni drugim, tak jak i Bóg w Chrystusie wam przebaczył. Bądźcie więc naśladowcami Boga jako umiłowane dzieci. I postępujcie w miłości, tak jak i Chrystus umiłował was i wydał samego siebie za nas jako dar i ofiarę dla Boga, na wdzięczną woń. A o nierządzie i wszelkiej nieczystości czy chciwości niech nawet nie będzie wśród was mowy, jak przystoi świętym; ani o tym, co bezwstydne, ani o głupich rozmowach czy niestosownych żartach, które nie przystoją, lecz raczej niech będzie dziękczynienie. Wiedzcie bowiem z pewnością, że żaden nierządnik ani człowiek nieczysty, ani chciwiec, który jest bałwochwalcą, nie ma dziedzictwa w Królestwie Chrystusa i Boga. Niech nikt was nie zwodzi próżnymi słowami, bo z powodu tych rzeczy przychodzi gniew Boży na synów nieposłuszeństwa. Nie miejcie więc z nimi udziału. Byliście bowiem niegdyś ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu. Postępujcie jak dzieci światłości,

Błogosławiony człowiek, który nie postępuje za radą występnych ani nie staje na drodze grzeszników, ani nie zasiada w gronie szyderców; lecz upodobanie jego w prawie Pańskim. Nad Jego prawem rozmyśla dniem i nocą. Będzie on jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje owoc w swoim czasie, a liść jego nie więdnie. Cokolwiek uczyni, powiedzie się pomyślnie. Nie tak jest z występnymi, nie tak; są oni jak plewa, którą wiatr rozwiewa. Albowiem Pan zna drogę sprawiedliwych, lecz droga występnych zaginie.

Nauczał w jednej z synagog w dzień szabatu. A oto była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy; była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Gdy Jezus ją ujrzał, przywołał ją i powiedział do niej: „Kobieto, jesteś uwolniona od swojej niemocy”. Położył na nią ręce, a ona natychmiast się wyprostowała i wielbiła Boga. Lecz przełożony synagogi, oburzony, że Jezus uzdrowił w szabat, rzekł do tłumu: „Jest sześć dni, w których należy pracować. W te dni więc przychodźcie i dawajcie się uzdrawiać, a nie w dzień szabatu!”. Pan zaś mu odpowiedział: „Obłudnicy! Czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat swojego wołu albo osła od żłobu i nie prowadzi go do wodopoju? A tej córki Abrahama, którą szatan trzymał w więzach przez osiemnaście długich lat, czyż nie należało uwolnić od tych pęt w dzień szabatu?”. Gdy to mówił, wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a cały tłum radował się ze wszystkich wspaniałych rzeczy, których dokonywał.