Sobota VII tygodnia Okresu Wielkanocnego

Gdy weszliśmy do Rzymu, setnik przekazał więźniów dowódcy straży, lecz Pawłowi pozwolono mieszkać osobno, wraz z żołnierzem, który go pilnował. Po trzech dniach Paweł zwołał tych, którzy byli przywódcami Żydów. A gdy się zebrali, rzekł do nich: „Bracia, choć nic nie uczyniłem przeciwko ludowi ani przeciwko obyczajom naszych ojców, zostałem wydany jako więzień z Jerozolimy w ręce Rzymian, którzy po przesłuchaniu mnie chcieli mnie uwolnić, gdyż nie było we mnie żadnej winy zasługującej na śmierć. Lecz gdy Żydzi się temu sprzeciwili, byłem zmuszony odwołać się do cezara — nie dlatego, bym miał coś, o co mógłbym oskarżać mój naród. Z tego więc powodu poprosiłem, aby was zobaczyć i z wami rozmawiać. To bowiem z powodu nadziei Izraela jestem skuty tym łańcuchem”. Paweł pozostał całe dwa lata we własnym wynajętym mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, głosząc Królestwo Boże i nauczając z całą śmiałością o tym, co dotyczy Pana Jezusa Chrystusa, bez żadnej przeszkody.

Pan jest w swoim świętym przybytku. Pan zasiada na swoim tronie w niebie. Jego oczy patrzą. Jego oczy badają synów ludzkich. Pan doświadcza sprawiedliwego, lecz nienawidzi w swej duszy bezbożnego i tego, kto miłuje przemoc. Albowiem Pan jest sprawiedliwy. On miłuje sprawiedliwość. Prawi ujrzą Jego oblicze.

Wtedy Piotr, odwróciwszy się, ujrzał ucznia, który szedł za nimi. Był to ten uczeń, którego Jezus miłował, ten, który podczas wieczerzy spoczywał na piersi Jezusa i zapytał: „Panie, kto Cię wyda?” Piotr, widząc go, rzekł do Jezusa: „Panie, a co z tym człowiekiem?” Jezus mu odpowiedział: „Jeśli zechcę, aby pozostał, aż przyjdę, cóż tobie do tego? Ty pójdź za Mną.” Rozeszła się więc wśród braci wieść, że ów uczeń nie umrze. Lecz Jezus nie powiedział mu, że nie umrze, ale: „Jeśli zechcę, aby pozostał, aż przyjdę, cóż tobie do tego?” To jest ten uczeń, który świadczy o tych rzeczach i to spisał. I wiemy, że jego świadectwo jest prawdziwe. Jest też wiele innych rzeczy, których dokonał Jezus, a gdyby je wszystkie spisano, sądzę, że nawet sam świat nie pomieściłby ksiąg, które trzeba by napisać.