Sobota XII tygodnia Okresu Zwykłego

Pan pochłonął bez litości wszystkie mieszkania Jakuba. W swoim gniewie zburzył warownie córki Judy. Powalił je na ziemię. Zbezcześcił królestwo i jego książąt.

Starsi córki Syjonu siedzą na ziemi w milczeniu. Posypali głowy prochem, przyodziali się w wory pokutne. Dziewice jerozolimskie skłaniają głowy aż do ziemi.

Oczy moje słabną od łez, wzburzone jest moje serce, wątroba moja wylewa się na ziemię z powodu zagłady córki mojego ludu, gdy maleńkie dzieci i niemowlęta omdlewają na ulicach miasta.

Pytają swoje matki: „Gdzie jest zboże i wino?”, gdy omdlewają jak ranni na ulicach miasta, gdy ich życie ulatuje na łonie matek.

Cóż mogę ci zaświadczyć? Do czego cię przyrównam, córko jerozolimska? Z czym cię porównam, abym cię pocieszył, dziewicza córko Syjonu? Albowiem twoja rana jest wielka jak morze. Któż cię może uzdrowić?

Twoi prorocy mieli dla ciebie widzenia fałszywe i niedorzeczne. Nie odsłonili twojej winy, aby odwrócić twoją niewolę, lecz głosili ci fałszywe wyrocznie i przyczyny wygnania.

Ich serce wołało do Pana. Murze córki Syjonu, niech łzy płyną jak rzeka dniem i nocą. Nie dawaj sobie wytchnienia, niech twoje oczy nie zaznają spoczynku.

Powstań, wołaj w nocy, na początku straży nocnych! Wylewaj swoje serce jak wodę przed obliczem Pana. Wznoś ku Niemu swoje ręce za życie twoich maleńkich dzieci, które mdleją z głodu na rogu każdej ulicy.

Boże, czemu odrzuciłeś nas na zawsze? Czemu gniew Twój tli się przeciw owcom Twojego pastwiska? Wspomnij na zgromadzenie Twoje, które nabyłeś od dawna, które odkupiłeś, by stało się szczepem Twego dziedzictwa; górę Syjon, na której zamieszkałeś.

Skieruj swe kroki ku wiekuistym ruinom, ku wszelkiemu złu, jakie nieprzyjaciel uczynił w świątyni. Twoi przeciwnicy ryczeli pośród Twego zgromadzenia. Zatknęli swoje sztandary jako znaki. Zachowywali się jak ludzie wznoszący topory, wycinając gęstwinę drzew.

Zachowywali się jak ludzie wznoszący topory, wycinając gęstwinę drzew. Teraz rozbijają wszystkie jej rzeźbione ozdoby siekierą i młotami. Doszczętnie spalili Twoją świątynię. Zbezcześcili przybytek Twojego Imienia.

Miej wzgląd na Twoje przymierze, bo siedliska przemocy wypełniają mroczne miejsca ziemi. Niech uciśniony nie odchodzi zawstydzony. Niech ubogi i potrzebujący wysławiają Twoje imię.

Gdy wszedł do Kafarnaum, przystąpił do Niego setnik, prosząc Go i mówiąc: „Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi”. Jezus mu rzekł: „Przyjdę i uzdrowię go”. Setnik odpowiedział: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach. Powiedz tylko słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: »Idź«, a idzie; a innemu: »Przyjdź«, a przychodzi; a słudze memu: »Uczyń to«, a czyni”. Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: „Zaprawdę powiadam wam, u nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. A powiadam wam: Wielu przyjdzie ze wschodu i z zachodu i zasiądą z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w Królestwie Niebieskim, synowie zaś Królestwa zostaną wyrzuceni w ciemności zewnętrzne. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I rzekł Jezus do setnika: „Idź, niech ci się stanie według twojej wiary”. I sługa jego został uzdrowiony w tej godzinie.

Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową leżącą i trawioną gorączką. Dotknął jej ręki i gorączka ją opuściła. Wstała i usługiwała Mu. Gdy zaś nastał wieczór, przyprowadzono do Niego wielu opętanych przez demony. On zaś słowem wypędzał duchy i uzdrowił wszystkich chorych, aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka Izajasza: „On wziął na siebie nasze słabości i nosił nasze choroby”.