Święto św. Tomasza Apostoła

Tomasz nosi miano niewiernego, ale w jego historii kryje się coś znacznie głębszego niż wątpliwość. On nie chciał odejść — został wśród uczniów, choć nie potrafił uwierzyć w to, co widzieli inni. Wrócił po ośmiu dniach do tego samego domu, do tych samych ludzi, których słowa go nie przekonały. I właśnie tam, w jego niezdolności do wiary, ale i niezdolności do odejścia, odnalazł go Jezus. Pan nie przyszedł, by go zawstydzić, lecz by podać mu swój przebity bok. Tomasz potrzebował dotknąć ran — a Chrystus mu na to pozwolił.

Święty Paweł pisze, że nie jesteśmy już obcymi ani przybyszami, lecz domownikami Boga, budowanymi na fundamencie apostołów. Tomasz jest jednym z tych kamieni fundamentu — człowiek, który najpierw musiał dotknąć, by uwierzyć. Jest w tym wielka pociecha: budowla Boża wznosi się nie na ludziach bez wątpliwości, lecz na tych, którzy mimo wątpliwości pozostali we wspólnocie i czekali. Kamieniem węgielnym jest sam Jezus — i to On spaja razem nawet nasze pęknięcia i niedowierzania.

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli — to słowo skierowane jest do nas, którzy żyjemy wieki po tamtym poranku. Wiara nie jest pewnością bez cienia pytań, lecz zaufaniem, że Pan przyjdzie nawet przez zamknięte drzwi naszego serca i stanie pośrodku z pozdrowieniem pokoju.