Środa XIV tygodnia Okresu Zwykłego

Izrael jest bujnym krzewem winnym, który wydaje swój owoc. W miarę obfitości swego owocu pomnażał swoje ołtarze. Im bardziej kwitła jego ziemia, tym wspanialej przyozdabiał swoje święte kamienie. Ich serce jest rozdwojone. Teraz okażą się winni. On zburzy ich ołtarze. On zniszczy ich święte kamienie. Zaprawdę, teraz powiedzą: „Nie mamy króla, ponieważ nie boimy się Pana; a król, cóż on może dla nas uczynić?” Samaria i jej król odpływają jak gałązka na wodzie. Również wyżyny Awen, grzech Izraela, zostaną zniszczone. Cierń i oset wyrosną na ich ołtarzach. Powiedzą górom: „Przykryjcie nas!”, a wzgórzom: „Padnijcie na nas!” Siejcie dla siebie w sprawiedliwości, żnijcie według łaskawości. Wzruszcie waszą ugorną ziemię, bo nadszedł czas, by szukać Pana, aż przyjdzie i spuści na was deszcz sprawiedliwości.

Śpiewajcie Mu, grajcie Mu psalmy! Opowiadajcie o wszystkich Jego cudownych dziełach. Chlubcie się Jego świętym imieniem. Niech się raduje serce tych, którzy szukają Pana. Szukajcie Pana i Jego mocy. Szukajcie zawsze Jego oblicza. Pamiętajcie o cudownych dziełach, które uczynił, o Jego cudach i o wyrokach ust Jego, wy, potomstwo Abrahama, sługi Jego, wy, synowie Jakuba, Jego wybrańcy. On jest Panem, naszym Bogiem. Jego wyroki obejmują całą ziemię.

Przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i dał im władzę nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali oraz uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką niemoc. A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i Andrzej, jego brat; Jakub, syn Zebedeusza, i Jan, jego brat; Filip i Bartłomiej; Tomasz i Mateusz celnik; Jakub, syn Alfeusza, i Lebeusz, zwany też Tadeuszem; Szymon Kananejczyk i Judasz Iskariota, ten, który Go wydał.

Tych dwunastu posłał Jezus, dając im polecenie: „Nie idźcie do pogan ani nie wstępujcie do żadnego miasta Samarytan. Idźcie raczej do owiec, które zaginęły z domu Izraela. Idąc, głoście słowami: ‚Przybliżyło się Królestwo Niebieskie!’