Sobota XV tygodnia Okresu Zwykłego

Biada tym, którzy obmyślają nieprawość i knują zło na swoich łożach! Skoro tylko zaświta poranek, wprowadzają je w czyn, ponieważ leży to w mocy ich ręki. Pożądają pól i zagarniają je, i domów, i je zabierają; uciskają człowieka i jego dom, człowieka i jego dziedzictwo. Dlatego tak mówi Pan: „Oto zamyślam przeciwko temu ludowi nieszczęście, spod którego nie wyswobodzicie swoich karków ani nie będziecie chodzić wyniośle, bo będzie to czas zły. W owym dniu ułożą o was przypowieść i zawiodą żałosny lament, mówiąc: ‘Jesteśmy doszczętnie zrujnowani! Dziedzictwo mojego ludu zostało rozdzielone. Zaprawdę, odbiera mi je i nasze pola przydziela zdrajcom!’” Dlatego nie będziesz miał nikogo, kto by ci wymierzył sznurem ziemię losem w zgromadzeniu Pana.

Będę dziękował Panu z całego serca mego. Będę opowiadał o wszystkich Twoich cudownych dziełach. Będę dziękował Panu z całego serca mego. Będę opowiadał o wszystkich Twoich cudownych dziełach. Będę się weselił i radował w Tobie. Będę śpiewał na chwałę imienia Twego, o Najwyższy. Zgromiłeś narody. Wytraciłeś bezbożnego. Wymazałeś ich imię na wieki wieków. Nieprzyjaciel dosięgnięty został wieczystą zagładą. Zaginęła nawet sama pamięć o miastach, które obaliłeś. Albowiem Ten, który pomści krew przelaną, o nich pamięta. Nie zapomina wołania utrapionych.

Lecz faryzeusze wyszli i naradzali się przeciwko Niemu, jak by Go zgubić. Jezus, poznawszy to, oddalił się stamtąd. Wielkie tłumy szły za Nim, a On wszystkich uzdrowił i przykazał im, aby Go nie ujawniali, żeby się wypełniło to, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza, mówiącego:

„Oto sługa mój, którego wybrałem; mój umiłowany, w którym moja dusza ma upodobanie. Złożę na Nim mojego Ducha, a On obwieści narodom sprawiedliwość. Nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy Jego głosu na ulicach. Trzciny nadłamanej nie złamie i lnu tlejącego nie zagasi, aż doprowadzi sprawiedliwość do zwycięstwa. A w Jego imieniu narody pokładać będą nadzieję.”