Wtorek XIX tygodnia Okresu Zwykłego

Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj tego, co ci mówię. Nie bądź buntowniczy jak ten buntowniczy dom. Otwórz swoje usta i zjedz to, co ci daję”. Gdy spojrzałem, oto wyciągnięta była ku mnie ręka, a w niej zwój księgi. Rozwinął go przede mną. Był zapisany z jednej i z drugiej strony, a napisane w nim były narzekania, biadania i lament. I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, zjedz to, co znajdujesz. Zjedz ten zwój, a idź i mów do domu Izraela”. Otworzyłem więc swoje usta, a on sprawił, że zjadłem ów zwój. I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, nakarm swoje wnętrzności i napełnij swoje trzewia tym zwojem, który ci daję”. Wtedy go zjadłem, a stał się on w moich ustach słodki jak miód. I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, idź do domu Izraela i głoś im moje słowa.

Radowałem się na drodze Twoich świadectw, jak ze wszystkich bogactw. Zaprawdę, Twoje ustawy są moją rozkoszą i moimi doradcami. Prawo ust Twoich jest dla mnie lepsze niż tysiące sztuk złota i srebra. Jak słodkie są dla mego podniebienia Twoje obietnice, słodsze nad miód dla moich ust! Wziąłem Twoje świadectwa jako dziedzictwo na wieki, gdyż są radością mojego serca. Otworzyłem szeroko usta i wzdychałem, bo zatęskniłem za Twoimi przykazaniami.

W owej godzinie uczniowie przyszli do Jezusa, mówiąc: „Kto zatem jest największy w Królestwie Niebieskim?” Jezus przywołał do siebie małe dziecko, postawił je pośród nich i rzekł: „Zaprawdę powiadam wam, jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie się jak małe dzieci, żadną miarą nie wejdziecie do Królestwa Niebieskiego. Kto więc uniży samego siebie jak to małe dziecko, ten jest największy w Królestwie Niebieskim. A kto przyjmuje jedno takie małe dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje. Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, albowiem powiadam wam, że ich aniołowie w niebie zawsze widzą oblicze mojego Ojca, który jest w niebie. Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś ma sto owiec, a jedna z nich zabłąka się, czyż nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu, nie idzie w góry i nie szuka tej, która zabłąkała się? A jeśli ją znajdzie, zaprawdę powiadam wam, cieszy się z niej bardziej niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą waszego Ojca, który jest w niebie, aby zginął jeden z tych małych.