Dwudziesta Niedziela zwykła

Tak mówi Pan: „Przestrzegajcie sprawiedliwości i czyńcie to, co słuszne; bo bliskie jest moje zbawienie, a moja sprawiedliwość niebawem się objawi. Także cudzoziemców, którzy przyłączają się do Pana, aby Mu służyć i miłować imię Pana, aby być Jego sługami, każdego, kto zachowuje szabat, nie bezczeszcząc go, i mocno trzyma się mojego przymierza — tych przyprowadzę na moją świętą górę i napełnię ich radością w moim domu modlitwy. Ich całopalenia i ich ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu; bo mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich ludów”.

Niech Bóg okaże nam swe miłosierdzie, niech nam błogosławi i niech rozjaśni nad nami swoje oblicze. Sela. Aby poznano na ziemi Twoją drogę, a wśród wszystkich narodów Twoje zbawienie, niech sławią Cię ludy, o Boże. Niech sławią Cię wszystkie ludy. Niech się radują i weselą narody, bo Ty sądzisz ludy sprawiedliwie i władasz narodami na ziemi. Sela. Niech sławią Cię ludy, o Boże. Niech sławią Cię wszystkie ludy. Ziemia wydała swój plon. Bóg, nasz Bóg, niech nam błogosławi. Niech Bóg nam błogosławi, a niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.

Do was zaś, którzy jesteście poganami, przemawiam. Ponieważ jestem apostołem pogan, otaczam chwałą moje posługiwanie, aby w jakiś sposób pobudzić do zazdrości tych, którzy są moim ciałem, i ocalić niektórych z nich. Jeśli bowiem ich odrzucenie stało się pojednaniem świata, czymże będzie ich przyjęcie, jeśli nie życiem z umarłych? Albowiem dary i wezwanie Boże są nieodwołalne. Jak bowiem wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś dostąpiliście miłosierdzia z powodu ich nieposłuszeństwa, tak i oni teraz stali się nieposłuszni, aby przez miłosierdzie wam okazane i oni dostąpili miłosierdzia. Bóg bowiem poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać miłosierdzie.

Jezus wyszedł stamtąd i udał się w okolice Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska wyszła z tamtych stron i wołała, mówiąc: „Zmiłuj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez demona!”. Lecz On nie odpowiedział jej ani słowem. Wtedy podeszli Jego uczniowie i prosili Go, mówiąc: „Odpraw ją, bo woła za nami”. On zaś odpowiedział: „Nie zostałem posłany do nikogo innego, jak tylko do zaginionych owiec z domu Izraela”. Ona jednak przyszła i oddała Mu pokłon, mówiąc: „Panie, pomóż mi”. On zaś odrzekł: „Nie godzi się brać chleba dzieciom i rzucać go szczeniętom”. A ona powiedziała: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Wtedy Jezus jej odpowiedział: „Niewiasto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie, jak pragniesz”. I od tej godziny jej córka została uzdrowiona.