Poniedziałek XXII tygodnia Okresu Zwykłego

Gdy przyszedłem do was, bracia, nie przyszedłem z wyniosłością mowy ani mądrości, głosząc wam świadectwo Boże. Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I przebywałem wśród was w słabości, w bojaźni i w wielkim drżeniu. A moja mowa i moje przepowiadanie nie były w przekonujących słowach ludzkiej mądrości, lecz w ukazaniu Ducha i mocy, aby wasza wiara nie opierała się na mądrości ludzkiej, lecz na mocy Bożej.

Jakże miłuję Twoje prawo! Rozważam je przez cały dzień. Twoje przykazania czynią mnie mędrszym niż moi nieprzyjaciele, gdyż są zawsze przy mnie. Mam więcej zrozumienia niż wszyscy moi nauczyciele, gdyż rozważam Twoje świadectwa. Pojmuję więcej niż starcy, ponieważ zachowuję Twoje nakazy. Powstrzymuję swe stopy od wszelkiej złej drogi, abym mógł strzec Twojego słowa. Nie odstąpiłem od Twoich wyroków, gdyż Ty mnie nauczyłeś.

Przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. Wszedł, zgodnie ze swoim zwyczajem, w dzień szabatu do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu zwój proroka Izajasza. Otworzył zwój i znalazł miejsce, gdzie było napisane: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę ubogim. Posłał Mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, abym więźniom ogłosił wyzwolenie, a niewidomym przywrócenie wzroku, abym uciśnionych wypuścił na wolność i abym obwołał rok łaski Pana”. Zamknął zwój, oddał go słudze i usiadł. A oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione. Zaczął więc do nich mówić: „Dziś wypełniło się to Pismo, któreście słyszeli”. Wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z Jego ust, i mówili: „Czyż to nie jest syn Józefa?” On zaś rzekł do nich: „Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: ‚Lekarzu, ulecz samego siebie! Cokolwiek słyszeliśmy, że wydarzyło się w Kafarnaum, uczyń i tutaj, w swojej ojczyźnie’”. I mówił dalej: „Zaprawdę powiadam wam, żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Ale prawdziwie mówię wam, wiele wdów było w Izraelu za dni Eliasza, gdy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód nastał na całej ziemi. A do żadnej z nich nie został posłany Eliasz, tylko do Sarepty w kraju Sydonu, do kobiety, która była wdową. Wielu też było trędowatych w Izraelu za czasów proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk”. Na te słowa wszyscy w synagodze napełnili się gniewem. Powstali, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na szczyt góry, na której było zbudowane ich miasto, aby Go strącić w przepaść. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.