Wtorek XXII tygodnia Okresu Zwykłego

Nam jednak Bóg objawił to przez Ducha. Duch bowiem przenika wszystko, nawet głębokości Boże. Któż bowiem spośród ludzi zna to, co ludzkie, jeśli nie duch człowieka, który w nim jest? Tak samo i tego, co Boże, nikt nie zna, jak tylko Duch Boży. My zaś otrzymaliśmy nie ducha tego świata, lecz Ducha, który jest od Boga, abyśmy poznali to, co zostało nam darowane przez Boga. O tym też mówimy, nie słowami, których naucza ludzka mądrość, lecz których naucza Duch Święty, zestawiając to, co duchowe, z tym, co duchowe. Człowiek zmysłowy nie pojmuje tego, co pochodzi od Ducha Bożego, jest to bowiem dla niego głupstwem i nie może tego poznać, gdyż rozsądza się to w sposób duchowy. Człowiek duchowy natomiast rozsądza wszystko, a sam przez nikogo nie jest sądzony. „Któż bowiem poznał myśl Pana, aby mógł Go pouczać?” My zaś mamy myśl Chrystusa.

Łaskawy jest Pan i miłosierny, nieskory do gniewu i pełen wielkiej dobroci. Dobry jest Pan dla wszystkich, a Jego czułe miłosierdzie nad wszystkimi Jego dziełami. Niech Cię wysławiają, Panie, wszystkie Twoje dzieła, a Twoi święci niech Cię błogosławią. Niech mówią o chwale Twojego królestwa i głoszą Twoją potęgę, aby oznajmić synom ludzkim Twoje potężne czyny i pełną chwały wspaniałość Twojego królestwa. Twoje królestwo jest królestwem wiecznym, a Twoje panowanie trwa przez wszystkie pokolenia. Wierny jest Pan we wszystkich swoich słowach i pełen miłości we wszystkich swoich dziełach. Pan podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, i podnosi wszystkich zgnębionych. Sprawiedliwy jest Pan na wszystkich swoich drogach i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.

Zszedł do Kafarnaum, miasta w Galilei. I nauczał ich w dzień szabatu, a oni zdumiewali się nad Jego nauką, gdyż Jego słowo było pełne mocy. A w synagodze był człowiek, który miał ducha nieczystego demona, i zawołał donośnym głosem: „Ach! Cóż nam do Ciebie, Jezusie z Nazaretu? Czy przyszedłeś nas zgubić? Wiem, kim jesteś: Świętym Bożym!” Lecz Jezus zgromił go, mówiąc: „Zamilcz i wyjdź z niego!” A demon, rzuciwszy go na ziemię pośrodku nich, wyszedł z niego, nie wyrządziwszy mu żadnej szkody. I zdumienie ogarnęło wszystkich, i mówili jeden do drugiego: „Cóż to za słowo? Albowiem z władzą i mocą rozkazuje duchom nieczystym, a one wychodzą!” I wieść o Nim rozeszła się po wszystkich miejscach okolicznej krainy.