Poniedziałek XXIII tygodnia Okresu Zwykłego

Powszechnie słychać, że pośród was panuje nierząd, i to nierząd taki, jakiego nie ma nawet wśród pogan, mianowicie że ktoś żyje z żoną swego ojca. A wy nadęliście się pychą, zamiast raczej pogrążyć się w smutku, aby ten, kto dopuścił się tego czynu, został spośród was usunięty. Ja bowiem, choć nieobecny ciałem, lecz obecny duchem, już osądziłem tego, kto tak postąpił, tak jakbym był obecny. W imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, gdy zgromadzicie się wraz z moim duchem, mocą Pana naszego Jezusa Chrystusa, oddajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, aby duch dostąpił zbawienia w dniu Pana Jezusa. Niedobra jest wasza chełpliwość. Czyż nie wiecie, że odrobina zakwasu zakwasza całe ciasto? Usuńcie stary zakwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas. Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem ani z zakwasem złości i przewrotności, lecz z przaśnym chlebem szczerości i prawdy.

Zuchwali nie ostoją się przed Twoim obliczem. Nienawidzisz wszystkich czyniących nieprawość. Wytracisz tych, którzy mówią kłamstwa. Panem brzydzi się człowiek krwiożerczy i podstępny. Ja zaś, dzięki obfitości Twej łaskawości, wejdę do Twego domu. Pokłonię się ku Twej świętej świątyni w bojaźni przed Tobą. Ty bowiem błogosławisz sprawiedliwemu. Panie, otoczysz go łaskawością jak tarczą.

Zdarzyło się także w inny szabat, że wszedł do synagogi i nauczał. Był tam człowiek, którego prawa ręka była uschła. Uczeni w Piśmie i faryzeusze śledzili go, aby zobaczyć, czy uzdrowi w szabat, żeby móc znaleźć oskarżenie przeciw niemu. Lecz on znał ich myśli i rzekł do człowieka z uschłą ręką: „Podnieś się i stań na środku”. On wstał i stanął. Wówczas Jezus powiedział do nich: „Zapytam was o coś: Czy w szabat wolno czynić dobrze, czy wyrządzać zło? Ocalić życie, czy zabić?”. I spojrzawszy na nich wszystkich wokoło, rzekł do człowieka: „Wyciągnij rękę”. On to uczynił, a jego ręka stała się zdrowa jak druga. Oni zaś napełnili się gniewem i naradzali się między sobą, co by mogli uczynić Jezusowi.