Środa XXIV tygodnia Okresu Zwykłego

Wy zaś pragnijcie usilnie darów najlepszych. A ja wskażę wam drogę jeszcze doskonalszą.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzmiąca albo cymbał brzęczący. I gdybym miał dar prorokowania, i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę; i gdybym miał pełnię wiary, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym. I gdybym rozdał wszystkie moje dobra na nakarmienie ubogich, i gdybym wydał ciało moje na spalenie, a miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.

Miłość jest cierpliwa i łaskawa; miłość nie zazdrości. Miłość się nie chełpi, nie unosi się pychą, nie postępuje nieprzystojnie, nie szuka swego, nie daje się ponieść gniewowi, nie pamięta złego; nie raduje się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą; wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje. Lecz gdzie są proroctwa, przeminą; gdzie są rozmaite języki, zamilkną; gdzie jest wiedza, zaniknie. Poznajemy bowiem po części i po części prorokujemy; lecz gdy nadejdzie to, co doskonałe, wtedy przeminie to, co częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. A teraz, gdy stałem się mężem, odrzuciłem to, co dziecięce. Teraz bowiem widzimy jakby w zwierciadle, niejasno, wtedy zaś twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam w pełni, tak jak i ja zostałem w pełni poznany.

Teraz więc trwają wiara, nadzieja i miłość — te trzy. Z nich zaś największa jest miłość.

Dziękujcie Panu przy dźwiękach liry. Śpiewajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach. Śpiewajcie Mu pieśń nową. Grajcie umiejętnie wśród radosnych okrzyków! Albowiem słowo Pana jest prawe. Wszystkie Jego dzieła są pełne wierności. On miłuje sprawiedliwość i prawość. Ziemia jest pełna łaskawości Pana. Błogosławiony naród, którego Bogiem jest Pan, lud, który On wybrał sobie na dziedzictwo. Niech spocznie na nas Twoja łaskawość, Panie, ponieważ w Tobie pokładamy nadzieję.

„Do kogo więc przyrównam ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci, które siedzą na rynku i wołają jedne do drugich, mówiąc: „Graliśmy wam na flecie, a nie tańczyliście. Zawodziliśmy, a nie płakaliście”. Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel, który nie jadł chleba ani nie pił wina, a wy mówicie: „Ma demona”. Przyszedł Syn Człowieczy, który je i pije, a wy mówicie: „Oto człowiek żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników!” A jednak mądrość została usprawiedliwiona przez wszystkie swoje dzieci”.