Czwartek XXIV tygodnia Okresu Zwykłego

Oznajmiam wam, bracia, Dobrą Nowinę, którą wam głosiłem, którą też przyjęliście, w której również trwacie, przez którą także dostępujecie zbawienia, jeśli mocno trzymacie się słowa, które wam głosiłem — chyba że uwierzyliście na próżno. Przekazałem wam bowiem przede wszystkim to, co i sam otrzymałem: że Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem, że został pogrzebany, że został wskrzeszony trzeciego dnia zgodnie z Pismem i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu. Następnie ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość żyje aż dotąd, niektórzy zaś zasnęli. Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom, a na koniec ze wszystkich, jak temu, który narodził się w niewłaściwym czasie, ukazał się i mnie. Ja bowiem jestem najmniejszym z apostołów, niegodnym nazywać się apostołem, ponieważ prześladowałem Kościół Boży. Lecz z łaski Bożej jestem tym, kim jestem. A łaska Jego, która została mi udzielona, nie okazała się daremna, przeciwnie — pracowałem więcej niż oni wszyscy, jednak nie ja, lecz łaska Boża, która była ze mną. Czy więc ja, czy oni — tak głosimy i tak uwierzyliście.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaskawość trwa na wieki. Niech powie teraz Izrael, że Jego łaskawość trwa na wieki. Prawica Pana wzniesiona wysoko! Prawica Pana czyni dzielnie!” Nie umrę, lecz będę żył i będę głosił dzieła Pana. Ty jesteś moim Bogiem i będę Ci dziękował. Ty jesteś moim Bogiem, będę Cię wywyższał.

Jeden z faryzeuszów zaprosił Go, aby z nim spożył posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce przy stole. A oto kobieta w tym mieście, która była grzesznicą, dowiedziawszy się, że spoczywa przy stole w domu faryzeusza, przyniosła alabastrowe naczynie olejku. Stanąwszy z tyłu u Jego stóp, płacząc, zaczęła łzami zraszać Jego stopy, a włosami swej głowy je wycierała, całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Gdy zaś ujrzał to faryzeusz, który Go zaprosił, pomyślał sobie: „Gdyby ten człowiek był prorokiem, wiedziałby, kim i jaką jest kobieta, która Go dotyka, że jest grzesznicą”. Jezus odpowiedział mu: „Szymonie, mam ci coś do powiedzenia”. A on rzekł: „Mów, Nauczycielu”. „Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był mu winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwu. Który więc z nich będzie go bardziej miłował?” Szymon odpowiedział: „Sądzę, że ten, któremu więcej darował”. On zaś rzekł do niego: „Słusznie osądziłeś”. A zwróciwszy się ku kobiecie, rzekł do Szymona: „Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś mi wody do nóg, ona zaś łzami zrosiła moje stopy i wytarła je swymi włosami. Ty nie dałeś mi pocałunku, ona zaś, odkąd wszedłem, nie przestała całować moich stóp. Ty nie namaściłeś oliwą mojej głowy, ona zaś olejkiem namaściła moje stopy. Dlatego powiadam ci: odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A komu mało się odpuszcza, ten mało miłuje”. I rzekł do niej: „Odpuszczone są twoje grzechy”. A ci, którzy z Nim spoczywali przy stole, zaczęli mówić między sobą: „Kimże On jest, że nawet grzechy odpuszcza?” On zaś rzekł do kobiety: „Twoja wiara cię ocaliła. Idź w pokoju”.