Święto Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza

Zanim Jezus wybrał Dwunastu, spędził całą noc na modlitwie do Boga. Łukasz nie mówi nam, o co się modlił, ale sam ten obraz zatrzymuje serce: zanim padły imiona — Szymon, Andrzej, Jakub, aż po Judasza, który stał się zdrajcą — była cała noc rozmowy z Ojcem. To nie był wybór pochopny ani przypadkowy. A jednak wśród wybranych, wynurzonych z tej modlitwy, znalazł się i ten, który później zdradził. Wybór Boga nie jest gwarancją, że nie zawiedziemy. Jest raczej zaproszeniem, które pozostawia nas wolnymi.

Paweł pisze do Efezjan, że jesteśmy zbudowani na fundamencie apostołów, a kamieniem węgielnym jest sam Chrystus. Ci ludzie o zwyczajnych imionach — rybacy, celnik, gorliwiec — stali się fundamentem, na którym wciąż stoimy. Nie byli doskonali; jeden z nich zdradził, inni uciekli. A jednak Bóg zbudował na nich świątynię, która wzrasta do dziś. To pociecha dla każdego, kto czuje się zbyt kruchy, zbyt zwyczajny, zbyt niepewny, by być czegokolwiek fundamentem.

Psalm mówi, że niebiosa głoszą chwałę Boga bez słów — dzień dniowi, noc nocy. Jest jakaś cichość w tym, jak Bóg działa: przez noc modlitwy, przez zwykłe imiona, przez budowlę, która rośnie tak powoli, że nie widać jej wzrostu. Może i nasze życie jest jednym z tych kamieni, wkładanych w miejsce, którego jeszcze nie rozumiemy.