Sobota XXX tygodnia Okresu Zwykłego

Cóż więc znaczy? Tylko tyle, że na wszelki sposób, czy to dla pozoru, czy w prawdzie, Chrystus jest głoszony. I z tego się raduję, owszem, i radować się będę. Wiem bowiem, że to obróci się ku mojemu zbawieniu przez wasze modlitwy i pomoc Ducha Jezusa Chrystusa, zgodnie z moim gorącym oczekiwaniem i nadzieją, że w niczym nie doznam zawodu, lecz z całą śmiałością, jak zawsze, tak i teraz, Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele, czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć — to Chrystus, a umrzeć — to zysk. Lecz jeśli mam żyć dalej w ciele, przyniesie to owoc mojej pracy; a jednak nie wiem, co mam wybrać. Jestem bowiem rozdarty między dwiema sprawami: pragnę odejść i być z Chrystusem, co byłoby daleko lepsze; pozostać zaś w ciele jest bardziej potrzebne ze względu na was. A będąc tego pewien, wiem, że pozostanę, owszem, pozostanę z wami wszystkimi dla waszego postępu i radości w wierze, aby wasze uniesienie we mnie wzrastało w Chrystusie Jezusie, gdy znów będę obecny wśród was.

Moja dusza pragnie Boga, Boga żywego. Kiedyż przyjdę i stanę przed obliczem Boga? Łzy moje stały się mi pokarmem we dnie i w nocy, gdy nieustannie pytają mnie: „Gdzie jest twój Bóg?” Czemu rozpaczasz, duszo moja? Czemu się trwożysz we mnie? Ufaj Bogu! Albowiem jeszcze będę Go wysławiał za zbawczą pomoc Jego obecności.

Gdy pewnego szabatu wszedł do domu jednego z przywódców faryzeuszów, aby spożyć posiłek, oni Go śledzili. A widząc, jak zaproszeni wybierali pierwsze miejsca, opowiedział im przypowieść, mówiąc do nich: „Gdy ktoś zaprosi cię na ucztę weselną, nie zajmuj pierwszego miejsca, aby czasem nie był przez niego zaproszony ktoś godniejszy od ciebie, i aby ten, który zaprosił ciebie i jego, nie przyszedł i nie powiedział ci: «Ustąp miejsca temu człowiekowi». Wtedy musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. Lecz gdy zostaniesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu, aby ten, który cię zaprosił, przyszedłszy, rzekł ci: «Przyjacielu, przesiądź się wyżej». Wtedy spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.