Sobota XXXII tygodnia Okresu Zwykłego

Umiłowany, wiernie postępujesz we wszystkim, co czynisz dla braci, a zwłaszcza dla przybyszów. Oni to zaświadczyli o twojej miłości wobec zgromadzenia. Dobrze uczynisz, wyprawiając ich w drogę w sposób godny Boga, ponieważ dla Imienia wyruszyli, nie przyjmując niczego od pogan. Powinniśmy zatem takich przyjmować, abyśmy stali się współpracownikami prawdy.

Alleluja! Błogosławiony człowiek, który boi się Pana, który wielce rozmiłował się w Jego przykazaniach. Potomstwo jego będzie potężne na ziemi. Pokolenie prawych będzie błogosławione. Dostatek i bogactwo są w jego domu. Jego sprawiedliwość trwa na wieki. Dla prawych wschodzi światło w ciemności, dla łaskawego, miłosiernego i sprawiedliwego. Dobrze się wiedzie człowiekowi, który czyni miłosierdzie i pożycza. Poprowadzi on swoje sprawy według prawa. Nigdy bowiem się nie zachwieje. Sprawiedliwy będzie wspominany na wieki.

Opowiedział im też przypowieść o tym, że powinni zawsze się modlić i nie ustawać, mówiąc: „W pewnym mieście był sędzia, który Boga się nie bał i z człowiekiem się nie liczył. A była w tym mieście wdowa, która często przychodziła do niego, mówiąc: ‚Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!’ Przez pewien czas nie chciał, lecz potem rzekł sam do siebie: ‚Chociaż Boga się nie boję ani z człowiekiem się nie liczę, to jednak, ponieważ ta wdowa mi dokucza, obronię ją, aby w końcu nie zamęczyła mnie swym ustawicznym przychodzeniem.’” I rzekł Pan: „Posłuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A czyż Bóg nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy wołają do Niego dniem i nocą, a On zwleka w ich sprawie? Powiadam wam, że weźmie ich w obronę rychło. Lecz czy Syn Człowieczy, gdy przyjdzie, znajdzie wiarę na ziemi?”