Święto św. Andrzeja Boboli, kapłana i męczennika

I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: „Teraz nastało zbawienie, moc i Królestwo naszego Boga oraz władza Jego Chrystusa; bo strącony został oskarżyciel naszych braci, który oskarżał ich przed naszym Bogiem dniem i nocą. A oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swojego świadectwa. I nie umiłowali swojego życia aż do śmierci. Dlatego radujcie się, niebiosa i wy, którzy w nich mieszkacie. Biada ziemi i morzu, gdyż zstąpił do was diabeł, pałający wielkim gniewem, świadom, że niewiele ma czasu.”

Moja dusza chlubić się będzie w Panu. Pokorni to usłyszą i się rozradują. Uwielbiajcie ze mną Pana. Wspólnie wywyższajmy Jego imię. Szukałem Pana, a On mi odpowiedział i uwolnił mnie od wszelkich moich lęków. Spoglądali na Niego i zajaśnieli, a ich twarze nie okryją się nigdy wstydem. Ten ubogi wołał, a Pan go wysłuchał i wybawił go ze wszystkich jego utrapień. Anioł Pański obozuje wokół tych, którzy się Go boją, i ich ocala. Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan. Błogosławiony człowiek, który u Niego szuka schronienia. Bójcie się Pana, święci Jego, bo niczego nie brakuje tym, którzy się Go boją.

Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we Mnie, aby wszyscy stanowili jedno; jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni byli jedno w Nas, aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś. Chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby byli jedno, tak jak My jedno jesteśmy; Ja w nich, a Ty we Mnie, aby zostali doprowadzeni do doskonałej jedności, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i umiłowałeś ich, tak jak Mnie umiłowałeś. Ojcze, chcę, aby i ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby oglądali chwałę moją, którą Mi dałeś, ponieważ umiłowałeś Mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy, świat Cię nie poznał, lecz Ja Cię poznałem, i ci poznali, że Ty Mnie posłałeś. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę je objawiał, aby miłość, którą Mnie umiłowałeś, w nich była, a Ja w nich.