Sobota VIII tygodnia Okresu Zwykłego

Wy zaś, umiłowani, pamiętajcie słowa, które były przepowiedziane przez apostołów Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wy zaś, umiłowani, budujcie samych siebie na waszej najświętszej wierze, modląc się w Duchu Świętym. Trwajcie w miłości Bożej, oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa, które prowadzi do życia wiecznego. Dla jednych miejcie miłosierdzie, czyniąc rozróżnienie, a innych ratujcie, wyrywając ich z ognia z bojaźnią, mając w nienawiści nawet szatę splamioną przez ciało. Temu zaś, który ma moc ustrzec ich od upadku i postawić was nienagannymi wobec swojej chwały w wielkiej radości, Bogu, naszemu Zbawicielowi, który jedynie jest mądry, niech będzie chwała i majestat, panowanie i moc, teraz i na wieki. Amen.

Tak oto ujrzałem Cię w świątyni, oglądając Twoją moc i Twoją chwałę. Ponieważ Twoja łaskawa miłość jest lepsza niż życie, moje wargi będą Cię wysławiać. Tak będę Cię błogosławił, póki żyję. W imię Twoje wzniosę swoje ręce. Moja dusza nasyci się jak najprzedniejszym pokarmem. Moje usta będą Cię chwalić radosnymi wargami, gdy wspominam Cię na moim łożu i rozmyślam o Tobie podczas nocnych straży.

I przyszli znowu do Jerozolimy. A gdy przechadzał się po świątyni, podeszli do Niego arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi, i zaczęli Mu mówić: „Jaką mocą to czynisz? Albo kto Ci dał tę moc, abyś to czynił?” Jezus im odpowiedział: „Zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi, a powiem wam, jaką mocą to czynię. Chrzest Janowy — czy był z nieba, czy od ludzi? Odpowiedzcie Mi.” I rozważali między sobą, mówiąc: „Jeśli powiemy: ‚Z nieba’, to powie: ‚Czemu więc mu nie uwierzyliście?’ Jeśli zaś powiemy: ‚Od ludzi’” — bali się ludu, bo wszyscy uważali Jana za prawdziwego proroka. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy.” A Jezus im rzekł: „To i Ja wam nie powiem, jaką mocą to czynię.”