wtorek, 2 czerwca 2026

Wtorek IX tygodnia Okresu Zwykłego

Mark 12:13-17

Posłuchaj całego czytania — MP3

Pierwsze czytanie

2 Peter 3:12-15,17-18

oczekując i gorąco pragnąc nadejścia dnia Bożego, który sprawi, że płonące niebiosa się rozpłyną, a żywioły stopią się w palącym żarze? Lecz zgodnie z Jego obietnicą oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, skoro tego oczekujecie, starajcie się usilnie, abyście zostali znalezieni w pokoju, bez skazy i nienaganni w Jego oczach. Cierpliwość naszego Pana uważajcie za zbawienie, jak też i nasz umiłowany brat Paweł napisał do was według mądrości, która została mu dana. Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, miejcie się na baczności, abyście porwani błędem niegodziwych nie odpadli od własnej stałości. Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i teraz, i na wieki. Amen.

Psalm responsoryjny

Psalms 90:2,3-4,10,14,16

Zanim narodziły się góry, zanim ukształtowałeś ziemię i świat, od wieków na wieki Ty jesteś Bogiem.

Obracasz człowieka w proch, mówiąc: „Wróćcie, synowie ludzcy”. Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, jak straż nocna.

Dni naszych lat jest siedemdziesiąt, a gdy sił starczy, osiemdziesiąt; lecz ich chluba to trud i niedola, bo szybko przemijają, a my odlatujemy.

Nasyć nas o poranku swoją łaskawością, abyśmy się radowali i weselili przez wszystkie nasze dni.

Niech się ukaże Twoim sługom Twoje dzieło, a ich dzieciom Twoja chwała.

Ewangelia

Mark 12:13-17

Posłali do Niego niektórych faryzeuszów i zwolenników Heroda, aby Go pochwycić w mowie. Gdy przyszli, powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i nie oglądasz się na nikogo; nie kierujesz się bowiem względem na osobę, lecz prawdziwie nauczasz drogi Bożej. Czy godzi się płacić podatek cesarzowi, czy nie? Mamy dawać, czy nie mamy dawać?” On jednak, znając ich obłudę, rzekł do nich: „Czemu Mnie wystawiacie na próbę? Przynieście Mi denara, abym mógł go obejrzeć”. I przynieśli. A On rzekł do nich: „Czyj to wizerunek i napis?” Odpowiedzieli Mu: „Cesarza”. Wówczas Jezus rzekł do nich: „Oddawajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a Bogu to, co należy do Boga”. I bardzo się Nim zdumiewali.

Lectio

Pośród przemijania, o którym przypomina dzisiejszy psalm — tych siedemdziesięciu czy osiemdziesięciu lat, które „szybko przemijają, a my odlatujemy” — Piotr kieruje nasze oczy ku nowym niebiosom i nowej ziemi, „w których mieszka sprawiedliwość”. Nie jest to ucieczka od rzeczywistości, lecz głębsze w nią wejście. Bo skoro wszystko, co widzialne, kiedyś się rozpłynie, rodzi się pytanie najważniejsze: co naprawdę do nas należy? Co jest naszą prawdziwą stałością, której nie porwie żaden błąd?

I właśnie wtedy Jezus bierze do ręki denara i pyta: „Czyj to wizerunek?”. Cesarz odcisnął swój obraz na monecie — ale czyj obraz odciśnięty jest na nas? Oddać Bogu to, co Boże, znaczy oddać Mu siebie, bo to my nosimy w sobie Jego podobieństwo. Cesarzowi należy się metal i napis; Bogu należy się serce, czas, całe życie, które od Niego pochodzi. Cierpliwość Pana, o której pisze Piotr, daje nam jeszcze przestrzeń, by się tego nauczyć — by wzrastać „w łasce i poznaniu”, zamiast trwonić dni na to, co i tak przeminie.

Może najtrudniejsze jest rozróżnienie: nie zawsze wiemy, gdzie kończy się to, co cesarskie, a zaczyna to, co Boże. Ale Bóg, który był „od wieków na wieki, zanim narodziły się góry”, prosi tylko, byśmy o poranku każdego dnia pozwolili się nasycić Jego łaskawością — i z niej żyli.

Czego w tym tygodniu oddajesz więcej — „cesarzowi” swoich obowiązków, lęków i oczekiwań innych — niż Bogu, któremu należy się twoje serce?

Gdyby dzisiaj okazało się, że twoich dni jest mniej, niż sądzisz, co w twoim życiu nagle straciłoby znaczenie, a o co zacząłbyś naprawdę dbać?

Święty dnia

Bł. Sadok

Ora czyta to na głos każdego ranka, za darmo. Ora