Poniedziałek IX tygodnia Okresu Zwykłego

Łaska wam i pokój niech się pomnożą w poznaniu Boga i Jezusa, Pana naszego. Albowiem Jego Boska moc obdarzyła nas wszystkim, co służy życiu i pobożności, przez poznanie Tego, który nas powołał własną chwałą i mocą. Przez nie zostały nam darowane cenne i niezmiernie wielkie obietnice, abyście dzięki nim stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które jest na świecie przez pożądliwość. I właśnie dlatego dokładając z waszej strony wszelkiej gorliwości, dodajcie do waszej wiary cnotę, do cnoty poznanie, do poznania wstrzemięźliwość, do wstrzemięźliwości wytrwałość, do wytrwałości pobożność, do pobożności miłość braterską, a do miłości braterskiej miłość.

Kto przebywa w ukryciu Najwyższego, ten spoczywa w cieniu Wszechmocnego. Powiem o Panu: „On jest moją ucieczką i moją twierdzą, mój Boże, któremu ufam”. „Ponieważ przylgnął do mnie miłością, dlatego go wybawię. Wywyższę go, ponieważ poznał moje imię. Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham. Będę z nim w niedoli. Wyzwolę go i otoczę chwałą. Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham. Będę z nim w niedoli. Wyzwolę go i otoczę chwałą. Nasycę go długim życiem i ukażę mu moje zbawienie”.

I zaczął mówić do nich w przypowieściach. „Pewien człowiek założył winnicę, otoczył ją płotem, wykopał dół pod tłocznię, zbudował wieżę, wydzierżawił ją rolnikowi i wyjechał do innego kraju. Gdy nadszedł czas, posłał do rolnika sługę, aby od rolnika odebrać należną mu część plonów winnicy. Lecz oni go pochwycili, pobili i odesłali z niczym. Znowu posłał do nich innego sługę; a oni obrzucili go kamieniami, zranili w głowę i odesłali, haniebnie potraktowanego. Znowu posłał innego; tego zabili; i wielu innych — jednych bijąc, a innych zabijając. Mając więc jeszcze jednego, swego umiłowanego syna, posłał go do nich na koniec, mówiąc: ‚Uszanują mojego syna.’ Lecz owi rolnicy mówili między sobą: ‚To jest dziedzic. Chodźcie, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze.’ I pochwycili go, zabili i wyrzucili z winnicy. Cóż więc uczyni pan winnicy? Przyjdzie i wytraci rolników, a winnicę odda innym. Czyż nie czytaliście nawet tego Pisma: ‚Kamień, który odrzucili budujący, ten stał się kamieniem węgielnym. Od Pana to się stało i cudowne jest w naszych oczach’?” I usiłowali Go pojmać, lecz bali się tłumu; pojęli bowiem, że przeciwko nim wypowiedział tę przypowieść. Zostawili Go więc i odeszli.