Dziesiąta Niedziela zwykła

Poznajmy Pana. Dążmy usilnie do poznania Pana. Jak niezawodnie wschodzi słońce, tak ukaże się Pan. Przyjdzie do nas jak deszcz, jak deszcz wiosenny, który nawadnia ziemię”. „Efraimie, cóż mam z tobą uczynić? Judo, cóż mam z tobą uczynić? Bo wasza miłość jest jak poranny obłok i jak rosa, która wcześnie znika. Dlatego rozsiekałem ich przez proroków, zabiłem ich słowami moich ust. Twoje sądy są jak błyskawica. Pragnę bowiem miłosierdzia, a nie ofiary, i poznania Boga bardziej niż całopalenia.

Mocarz, Bóg, Pan przemawia i wzywa ziemię od wschodu słońca aż po jego zachód. Nie karcę cię za twoje ofiary. Twoje całopalenia są nieustannie przede Mną. Gdybym łaknął, nie powiedziałbym tobie, bo Mój jest świat i wszystko, co go napełnia. Czyż będę spożywał mięso buhajów albo pił krew kozłów? Składaj Bogu ofiarę dziękczynienia. Wypełniaj swoje śluby wobec Najwyższego. Wzywaj Mnie w dniu utrapienia. Wybawię cię, a ty oddasz Mi cześć.”

Gdy Jezus przechodził stamtąd dalej, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego w miejscu poboru podatków. I rzekł do niego: „Pójdź za Mną”. A on wstał i poszedł za Nim. Kiedy zasiadł do stołu w domu, oto wielu celników i grzeszników przyszło i zasiadło razem z Jezusem oraz Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Czemu wasz nauczyciel jada z celnikami i grzesznikami?” Gdy Jezus to usłyszał, powiedział im: „Nie potrzebują lekarza ci, którzy są zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie więc i nauczcie się, co znaczą słowa: «Miłosierdzia pragnę, a nie ofiary», bo nie przyszedłem wezwać sprawiedliwych, lecz grzeszników do nawrócenia”.