Święto św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty

Zachęcam was zatem ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do którego zostaliście wezwani, z całą pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości, usilnie starając się zachować jedność Ducha przez więź pokoju. Jedno jest ciało i jeden Duch, tak jak też zostaliście wezwani w jednej nadziei waszego powołania; jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich nas. Lecz każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusa. I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, jeszcze innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, dla przysposobienia świętych, do dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusowego, aż wszyscy dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka dojrzałego, do miary wielkości pełni Chrystusa.

Dzień za dniem głosi mowę, a noc za nocą przekazuje wiedzę. Nie ma mowy ani języka, gdzie nie słychać by ich głosu. Ich głos rozchodzi się po całej ziemi, a ich słowa aż po krańce świata. W nich rozstawił namiot dla słońca, które niczym oblubieniec wychodzący ze swojej komnaty, jak mocarz cieszy się, że przebiega swoją drogę.

Gdy Jezus przechodził stamtąd, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego przy komorze celnej. Rzekł do niego: „Pójdź za Mną”. On wstał i poszedł za Nim. A gdy Jezus siedział w domu, oto wielu celników i grzeszników przyszło i zasiadło razem z Nim oraz Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz nauczyciel jada z celnikami i grzesznikami?” On zaś, usłyszawszy to, rzekł do nich: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie więc i nauczcie się, co znaczy: ‘Miłosierdzia pragnę, a nie ofiary’, albowiem przyszedłem wezwać do nawrócenia nie sprawiedliwych, lecz grzeszników”.