Wtorek XXV tygodnia Okresu Zwykłego

Jest coś przenikliwego w tym, jak dzisiejsze czytania obnażają odległość między tym, jak sami siebie widzimy, a tym, jak widzi nas Bóg. „Każda droga człowieka wydaje się słuszna w jego własnych oczach, lecz Pan waży serca” — to zdanie z Księgi Przysłów kładzie palec na najgłębszym ludzkim złudzeniu. Potrafimy przekonać samych siebie niemal do wszystkiego. Umiemy nazwać pośpiech gorliwością, obojętność roztropnością, twardość serca realizmem. Ale Pan nie mierzy naszych słów ani nawet naszych ofiar — On waży serca. I bardzo konkretnie mówi, gdzie ta waga się przechyla: „Kto zatyka swe uszy na wołanie ubogiego, ten sam będzie wołał, lecz nie zostanie wysłuchany”.

Ewangelia zdaje się mówić o czymś zupełnie innym, a jednak biegnie tym samym nurtem. Jezus, słysząc, że rodzina czeka na zewnątrz, nie odrzuca jej — wskazuje raczej, gdzie naprawdę rodzi się bliskość z Nim: „Moją matką i moimi braćmi są ci, którzy słuchają słowa Bożego i wypełniają je”. Nie wystarczy słuchać. Nie wystarczy nawet mieć słuszne poglądy czy właściwe uczucia. Słowo, które tylko słyszymy, a nie wypełniamy, zostaje na zewnątrz — jak ta rodzina w tłumie, tak blisko, a jednak niezdolna dotrzeć do środka.

Może właśnie dlatego psalmista nie prosi o więcej wiedzy, lecz o zrozumienie, które prowadzi do czynu: „Obdarz mnie zrozumieniem, a zachowam Twoje prawo. Tak, będę je wypełniał całym moim sercem”. Nie chodzi o to, byśmy wiedzieli więcej, ale byśmy pozwolili poznanemu Słowu przemienić nasze ręce i decyzje. Bo to właśnie tam — nie w naszych myślach o Bogu, lecz w tym, co faktycznie robimy — okazuje się, czyimi naprawdę jesteśmy braćmi.