Sobota XXV tygodnia Okresu Zwykłego

Raduj się, młodzieńcze, w młodości swojej, i niech serce twoje weseli cię w dniach młodości twojej, i chodź drogami serca swego, i według tego, co widzą oczy twoje; ale wiedz, że za to wszystko przywiedzie cię Bóg na sąd. Usuń przeto smutek z serca swego i oddal zło od ciała swego, bo młodość i świt życia są marnością.

Pamiętaj też o Stwórcy swoim w dniach młodości swojej, zanim nadejdą dni złe i przybliżą się lata, o których powiesz: „Nie mam w nich upodobania”; zanim zaćmi się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, i wrócą chmury po deszczu; w dniu, gdy zadrżą stróże domu, a mężowie silni się pochylą, gdy ustaną mielące, bo ich niewiele, a te, które wyglądają przez okna, pociemnieją; gdy zamkną się drzwi na ulicę, gdy przycichnie odgłos mielenia, a człowiek powstawać będzie na głos ptaka i wszystkie córki pieśni zostaną zniżone; gdy będą się bać wyżyn, a strach będzie czyhał na drodze; gdy zakwitnie drzewo migdałowe, a szarańcza stanie się ciężarem i pożądanie ustanie; bo człowiek idzie do swojego wiecznego domu, a płaczący krążą po ulicach; zanim zerwie się srebrny sznur albo stłucze się złota czasza, albo rozbije się dzban u źródła, albo złamie się koło u studni, i wróci proch do ziemi, jak nią był, a duch wróci do Boga, który go dał.

„Marność nad marnościami — mówi Kaznodzieja. — Wszystko jest marnością!”

Obracasz człowieka w proch i mówisz: „Powróćcie, synowie ludzcy”. Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, jak straż nocna. Zmiatasz ich, gdy śpią. Rankiem wschodzą niczym młoda trawa. Rankiem kiełkuje i rozkwita, a pod wieczór więdnie i usycha. Naucz nas więc liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli serce mądre. Zmiłuj się, o Panie! Jak długo jeszcze? Ulituj się nad swoimi sługami! Nasyć nas z rana swoją łaskawością, abyśmy się weselili i radowali przez wszystkie nasze dni. Niech spocznie na nas przychylność Pana, Boga naszego; utwierdź dla nas dzieło rąk naszych; tak, utwierdź dzieło rąk naszych.

Wszyscy zdumiewali się nad wielkością Boga. A gdy wszyscy dziwili się wszystkiemu, co Jezus czynił, rzekł do swoich uczniów: „Weźcie sobie do serca te słowa: Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi”. Lecz oni nie rozumieli tego powiedzenia. Było ono przed nimi zakryte, tak że go nie pojmowali, a bali się Go pytać o to słowo.