sobota, 17 października 2026
Sobota XXVIII tygodnia Okresu Zwykłego
Luke 12:8-12
Posłuchaj całego czytania — MP3
Pierwsze czytanie
Ephesians 1:15-23
Dlatego i ja, usłyszawszy o wierze w Pana Jezusa, która jest wśród was, oraz o miłości, jaką macie ku wszystkim świętym, nie przestaję dziękować za was, wspominając was w moich modlitwach, aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w poznaniu Jego; ażeby oczy waszych serc zostały oświecone, byście poznali, jaka jest nadzieja Jego powołania i jak wielkie jest bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych, i jak przeogromna jest wielkość Jego mocy względem nas, którzy wierzymy, według działania potęgi Jego siły, którą okazał w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy w niebiosach, wysoko ponad wszelką zwierzchnością i władzą, i mocą, i panowaniem, i ponad wszelkim imieniem, jakie jest wymieniane, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła, który jest Jego ciałem, pełnią Tego, który napełnia wszystko we wszystkich.
Psalm responsoryjny
Psalms 8:2-3,4-5,6-7
Z ust niemowląt i dzieci ssących ustanowiłeś moc z powodu Twoich przeciwników, aby uciszyć wroga i mściciela. Gdy patrzę na Twoje niebiosa, dzieło Twoich palców, na księżyc i gwiazdy, które utwierdziłeś; czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz? Czym syn człowieczy, że się o niego troszczysz? Uczyniłeś go bowiem niewiele mniejszym od aniołów, uwieńczyłeś go chwałą i czcią. Ustanowiłeś go panem nad dziełami Twoich rąk. Wszystko złożyłeś pod jego stopy: wszystkie owce i bydło, a także zwierzęta polne,
Ewangelia
Luke 12:8-12
„Powiadam wam: każdego, kto wyzna Mnie przed ludźmi, tego również Syn Człowieczy wyzna przed aniołami Bożymi; lecz ten, kto się Mnie zaprze wobec ludzi, zostanie zaparty wobec aniołów Bożych. Każdemu, kto wypowie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie przebaczone, ale tym, którzy bluźnią przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone. Gdy zaś przyprowadzą was przed synagogi, przełożonych i władze, nie martwcie się, jak lub czym będziecie się bronić, ani co macie mówić; albowiem Duch Święty nauczy was w owej godzinie, co należy powiedzieć”.
Lectio
Święty Paweł modli się, by oczy naszych serc zostały oświecone — i jest coś przejmującego w tym, że nie prosi o nowe informacje, lecz o nowy sposób widzenia. Prosi, byśmy zobaczyli to, co już jest: nadzieję powołania, bogactwo dziedzictwa, przeogromną moc Tego, który wskrzesił Chrystusa i posadził Go ponad wszystkim. Ta sama moc, mówi Paweł, działa „względem nas, którzy wierzymy”. Nie gdzieś daleko, nie tylko w niebiosach, ale w twoim zmęczonym, zwyczajnym dniu.
I gdy psalmista patrzy w rozgwieżdżone niebo i pyta zdumiony: „czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz?”, dotyka tej samej tajemnicy z drugiej strony. Bóg, który utwierdził księżyc i gwiazdy, pamięta o tobie po imieniu. To poczucie własnej małości wobec ogromu nie jest upokorzeniem — jest zaproszeniem do zaufania. Bo Ewangelia dziś właśnie o to prosi: byś nie martwił się, co powiesz w godzinie próby. Duch Święty nauczy cię w owej godzinie. Ten sam Duch, ta sama moc, która wskrzesiła Chrystusa z martwych.
Wyznanie Chrystusa przed ludźmi rzadko przychodzi w wielkich, dramatycznych scenach. Częściej jest to jedno zdanie przy stole, jeden gest, jedna decyzja, by nie zamilknąć, gdy zamilknięcie byłoby łatwiejsze. I tam właśnie — nie wcześniej, nie na zapas — obiecana jest pomoc.
Gdzie dziś w twoim życiu zamilkłeś o Chrystusie, bo tak było wygodniej — przy jakiej konkretnej osobie lub rozmowie? Czy potrafisz nazwać jedną godzinę próby, przed którą się teraz lękasz, i oddać ją Duchowi Świętemu, zamiast w myślach układać sobie, co powiesz?
Święty dnia
Św. Ignacy Antiocheński
Ora czyta to na głos każdego ranka, za darmo. Ora