Dwudziesta dziewiąta Niedziela zwykła

Tak mówi Pan do swego pomazańca, do Cyrusa, którego prawicę ująłem, aby ujarzmić przed nim narody i rozbroić królów, aby otworzyć przed nim podwoje, a bramy nie zostaną zamknięte: Ze względu na Jakuba, sługę mego, i Izraela, mego wybranego, wezwałem cię po imieniu. Nadałem ci zaszczytne miano, chociaż mnie nie poznałeś. Ja jestem Pan i nie ma innego. Poza mną nie ma Boga. Przepasuję cię, choć mnie nie poznałeś, aby poznali od wschodu słońca aż po zachód, że nie ma nikogo poza mną. Ja jestem Pan i nie ma innego.

Śpiewajcie Panu pieśń nową! Śpiewaj Panu, cała ziemio. Głoście Jego chwałę wśród narodów, Jego cudowne dzieła wśród wszystkich ludów. Wielki bowiem jest Pan i godzien wszelkiej chwały! Bardziej niż wszystkie bóstwa winien być czczony z bojaźnią. Bo wszystkie bóstwa pogan to marne bożki, lecz Pan uczynił niebiosa. Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i moc. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu. Przynieście dary i wejdźcie do Jego przedsionków. Uwielbiajcie Pana w świętym majestacie. Zadrżyj przed Nim, cała ziemio. Mówcie wśród narodów: „Pan króluje”. Świat też jest utwierdzony i poruszyć się nie może. On będzie sądził ludy sprawiedliwie.

Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając was w naszych modlitwach, pamiętając nieustannie o waszym dziele wiary, trudzie miłości i wytrwałości w nadziei w naszym Panu Jezusie Chrystusie, przed Bogiem i Ojcem naszym. Wiemy, bracia umiłowani przez Boga, że jesteście wybrani, i że nasza Dobra Nowina przyszła do was nie tylko w słowie, lecz także w mocy, w Duchu Świętym i z wielką pewnością. Wiecie, jakimi ludźmi okazaliśmy się wśród was dla waszego dobra.

Wtedy faryzeusze poszli i naradzali się, jak by go pochwycić w mowie. Posłali do niego swoich uczniów wraz z herodianami, mówiąc: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz, i nie zważasz na nikogo, bo nie oglądasz się na osobę człowieka. Powiedz nam więc, co sądzisz: Czy godzi się płacić podatek cezarowi, czy nie?” Lecz Jezus, poznawszy ich przewrotność, rzekł: „Czemu mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy? Pokażcie mi monetę podatkową.” Przynieśli mu denara. I zapytał ich: „Czyj jest ten wizerunek i napis?” Odpowiedzieli mu: „Cezara.” Wtedy rzekł do nich: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga.”