Sobota XXIX tygodnia Okresu Zwykłego

Każdemu zaś z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi: „Wstąpiwszy na wysokość, powiódł jeńców w niewolę i dał ludziom dary”. A to „wstąpił” — cóż innego znaczy, jak nie to, że pierwej także zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest tym samym, który też wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko. On sam ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, dla przysposobienia świętych do dzieła posługiwania, ku budowaniu Ciała Chrystusowego, aż wszyscy dojdziemy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary pełni wzrostu Chrystusowego. Abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi tam i z powrotem i unoszonymi każdym powiewem nauki, przez podstęp ludzki, przez chytrość wiodącą na manowce błędu; lecz abyśmy, mówiąc prawdę w miłości, wzrastali we wszystkim ku Temu, który jest Głową, ku Chrystusowi. Z Niego całe Ciało, zespolone i spojone przez wszelki wiążący staw, według działania właściwego każdej poszczególnej części, wzrasta i buduje siebie samo w miłości.

Uradowałem się, gdy mi powiedziano: „Pójdźmy do domu Pana!” Nasze stopy stają w twoich bramach, Jeruzalem; Jeruzalem, które zbudowane jest jak miasto zwarcie połączone; tam wstępują pokolenia, pokolenia Pana, według ustawy danej Izraelowi, aby wielbić imię Pana. Tam bowiem ustawiono trony sądu, trony domu Dawida.

W tym samym czasie byli obecni niektórzy, którzy opowiedzieli Mu o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z ich ofiarami. Jezus im odpowiedział: „Czy myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż wszyscy inni Galilejczycy, dlatego że tak wycierpieli? Powiadam wam, że nie; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie. Albo owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloe i zabiła ich — czy myślicie, że byli większymi winowajcami niż wszyscy ludzie mieszkający w Jerozolimie? Powiadam wam, że nie; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie.” I opowiedział tę przypowieść: „Pewien człowiek miał figowiec zasadzony w swojej winnicy. Przyszedł szukać na nim owocu, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: ‚Oto od trzech lat przychodzę szukać owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go! Po co jeszcze ziemię wyjaławia?’ On mu odpowiedział: ‚Panie, zostaw go jeszcze na ten rok, aż okopię go dokoła i obłożę nawozem. Może wyda owoc; a jeśli nie, wtedy go wytniesz.’”