Piątek XXIX tygodnia Okresu Zwykłego

Ja więc, więzień w Panu, zachęcam was, abyście postępowali w sposób godny powołania, do którego zostaliście wezwani, z całą pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości; usilnie zabiegając o zachowanie jedności Ducha przez więź pokoju. Jedno jest ciało i jeden Duch, tak jak też zostaliście wezwani w jednej nadziei waszego powołania; jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i przez wszystkich, i we wszystkich nas.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i ci, którzy w nim mieszkają. On bowiem założył ją na morzach i utwierdził ją na wodach.

Kto może wstąpić na górę Pana? Kto może stanąć w Jego świętym miejscu? Ten, kto ma nieskalane dłonie i czyste serce; kto nie skłonił swej duszy ku fałszowi i nie przysięgał podstępnie.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana i sprawiedliwość od Boga swego zbawienia. Takie jest pokolenie tych, którzy Go szukają, którzy szukają Twojego oblicza — to Jakub. Sela.

Mówił też do tłumów: „Gdy widzicie chmurę wznoszącą się od zachodu, zaraz mówicie: ‚Nadchodzi ulewa’ — i tak się dzieje. A gdy wieje wiatr z południa, mówicie: ‚Będzie upał’ — i tak bywa. Obłudnicy! Wygląd ziemi i nieba umiecie rozpoznawać, jakże więc nie umiecie rozpoznać obecnego czasu? Dlaczego sami z siebie nie osądzacie tego, co słuszne? Gdy bowiem idziesz ze swoim przeciwnikiem do urzędu, staraj się usilnie w drodze uwolnić od niego, aby cię przypadkiem nie zawlókł do sędziego, a sędzia nie wydał cię strażnikowi, a strażnik nie wtrącił cię do więzienia. Mówię ci: nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie oddasz ostatniego grosza”.