poniedziałek, 2 listopada 2026
Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych
John 14:1-6
Posłuchaj całego czytania — MP3
Pierwsze czytanie
Wisdom 3:1-9
Lecz dusze sprawiedliwych są w ręce Boga i żadna męka ich nie dotknie. W oczach głupich zdawały się umarłe, a ich odejście poczytano za nieszczęście, a ich oddalenie się od nas za zgubę; lecz oni trwają w pokoju. Choćby bowiem w oczach ludzi ponieśli karę, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Po niewielkim utrapieniu dostąpią wielkich dóbr, albowiem Bóg ich doświadczył i znalazł godnymi siebie. Jak złoto w piecu wypróbował ich i jak całopalną ofiarę przyjął ich. A w czasie ich nawiedzenia zajaśnieją i jak iskry wśród ścierniska przebiegać będą. Sądzić będą narody i panować nad ludami, a Pan królować będzie nad nimi na wieki. Ci, którzy Mu ufają, pojmą prawdę, a wierni w miłości przy Nim pozostaną; albowiem łaska i miłosierdzie są dla Jego wybranych.
Psalm responsoryjny
Psalms 27:1,4,7,8,9,13-14
Pan jest moim światłem i moim zbawieniem. Kogóż miałbym się lękać? Pan jest mocą mojego życia. Przed kim miałbym drżeć? O jedno proszę Pana i tego szukam: abym mieszkał w domu Pańskim po wszystkie dni mojego życia, abym oglądał piękno Pana i Go wyszukiwał w Jego świątyni. Usłysz, o Panie, gdy wołam moim głosem. Zmiłuj się nade mną i odpowiedz mi. Gdy powiedziałeś: „Szukajcie mojego oblicza”, moje serce rzekło do Ciebie: „Będę szukał Twojego oblicza, o Panie”. Nie ukrywaj przede mną swojego oblicza. Nie odtrącaj w gniewie swojego sługi. Byłeś moją pomocą. Nie opuszczaj mnie ani nie porzucaj, Boże mojego zbawienia. Wciąż jestem tego pewien: ujrzę dobroć Pana w krainie żyjących. Oczekuj Pana. Bądź mocny i niech twoje serce nabierze odwagi. Tak, oczekuj Pana.
Drugie czytanie
Romans 6:3-9
Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusie Jezusie, w śmierć Jego zostaliśmy ochrzczeni? Zostaliśmy więc razem z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć, abyśmy — podobnie jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca — i my również kroczyli w nowości życia. Jeżeli bowiem zjednoczyliśmy się z Nim w podobieństwie Jego śmierci, będziemy też uczestniczyć w Jego zmartwychwstaniu. Wiemy przecież, że nasz dawny człowiek został wraz z Nim ukrzyżowany, aby zostało unicestwione ciało grzechu i abyśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, został uwolniony od grzechu. Jeśli zaś umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że też z Nim żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus, wskrzeszony z martwych, już więcej nie umiera. Śmierć nie ma już nad Nim władzy!
Ewangelia
John 14:1-6
„Niech się nie trwoży wasze serce. Wierzcie w Boga i we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam. Idę bowiem przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę ponownie i wezmę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Dokąd zaś idę, wiecie, i drogę znacie”. Rzekł do Niego Tomasz: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jakże możemy znać drogę?” Odpowiedział mu Jezus: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie.
Lectio
W dniu, gdy wspominamy wszystkich wiernych zmarłych, Kościół nie podaje nam słów pocieszenia, które unikają śmierci — podaje nam słowa, które przez nią przechodzą. „W oczach głupich zdawały się umarłe" — Księga Mądrości nie zaprzecza, że śmierć wygląda jak koniec. Przyznaje, że tak wygląda dla kogoś, kto patrzy tylko oczami. A potem cicho obraca obraz: to, co wyglądało na zgubę, było piecem, w którym złoto się oczyszcza. Ci, których opłakujemy dziś przy grobach, nie zniknęli w nicości. „Trwają w pokoju."
Święty Paweł prowadzi nas jeszcze głębiej, mówiąc coś, co łatwo przeoczyć: ta śmierć, przez którą muszą przejść nasi bliscy, nie jest dla nas czymś przyszłym i obcym. Myśmy już w niej byli. W chrzcie zostaliśmy pogrzebani razem z Chrystusem. Śmierć, której się lękamy, jest ziemią, przez którą już raz zostaliśmy przeprowadzeni — i wyszliśmy z niej do nowości życia. Dlatego Jezus może powiedzieć do przerażonych uczniów: „Niech się nie trwoży wasze serce." Nie dlatego, że nie będzie rozstania, ale dlatego, że idzie przygotować miejsce. Odejście jest drogą do domu, w którym jest wiele mieszkań.
A kiedy Tomasz przyznaje, że nie zna drogi, Jezus nie daje mu mapy. Daje mu siebie. „Ja jestem drogą." Nie musimy wiedzieć, dokąd idą nasi zmarli, ani jak tam trafią — wystarczy, że znamy Tego, który jest drogą, i że On zna ich po imieniu.
Kogo opłakujesz dzisiaj — i gdy myślisz o tym człowieku, czy ufasz, że „trwa w pokoju", czy twoje serce wciąż poczytuje jego odejście za zgubę?
Co w twoim sercu dziś najbardziej się trwoży — i czy potrafisz je oddać Jezusowi jako Temu, który już poszedł przygotować miejsce, a nie tylko jako odległej idei pocieszenia?
Święty dnia
Św. Malachiasz
Ora czyta to na głos każdego ranka, za darmo. Ora