Wtorek XXXI tygodnia Okresu Zwykłego

Niech w was będzie takie usposobienie, jakie było również w Chrystusie Jezusie, który istniejąc w postaci Bożej, nie uważał równości z Bogiem za rzecz, której należy się kurczowo trzymać, lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobnym do ludzi. A uznany z wyglądu za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu. Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano istot niebieskich, ziemskich i podziemnych, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu jesteś tak daleki od wspomożenia mnie i od słów mego jęku? Boże mój, wołam we dnie, lecz nie odpowiadasz; i w nocy, i nie milknę. Lecz Ty jesteś święty, Ty, który zamieszkujesz chwałę Izraela. Ojcowie nasi Tobie zaufali. Zaufali, a Ty ich wybawiłeś. Wołali do Ciebie i zostali wybawieni. Zaufali Tobie i nie doznali zawodu.

Lecz ja jestem robakiem, a nie człowiekiem; pośmiewiskiem ludzi i wzgardzonym przez lud. Wszyscy, którzy mnie widzą, naśmiewają się ze mnie. Urągają mi swymi wargami. Potrząsają głowami, mówiąc: „Zaufał Panu, niech go wybawi. Niech go ocali, skoro go sobie upodobał”. Lecz to Ty wywiodłeś mnie z łona. Ty sprawiłeś, że ufałem u piersi mej matki. Na Ciebie zostałem zdany od łona macierzyńskiego. Ty jesteś moim Bogiem, odkąd matka mnie urodziła.

Nie oddalaj się ode mnie, bo niedola jest blisko. Bo nie ma nikogo, kto by pomógł. Otoczyło mnie wiele cielców. Potężne byki Baszanu mnie okrążyły. Rozwierają na mnie swe paszcze, niczym lew rozszarpujący zdobycz i ryczący. Rozlany jestem jak woda. Wszystkie moje kości są rozłączone. Serce moje jak wosk, topnieje we wnętrzu moim. Siła moja wyschła jak skorupa. Język mój przywarł do podniebienia. W proch śmierci mnie wtrąciłeś.

Bo otoczyły mnie psy. Zgraja złoczyńców mnie osaczyła. Przebili moje ręce i nogi. Mogę policzyć wszystkie moje kości. Oni patrzą i wpatrują się we mnie. Dzielą między siebie moje szaty. O moją odzież rzucają losy. Lecz Ty, Panie, nie oddalaj się. Tyś mocą moją: pospiesz mi na pomoc. Wybaw od miecza duszę moją, drogie życie moje z mocy psa. Ocal mnie z paszczy lwa! Tak, od rogów bawołów Ty mnie wysłuchałeś.

Będę głosił imię Twoje moim braciom. Pośród zgromadzenia będę Cię wysławiał. Wy, którzy boicie się Pana, chwalcie Go! Całe potomstwo Jakuba, oddawajcie Mu chwałę! Lękajcie się Go z uszanowaniem, wy wszyscy, potomkowie Izraela! Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem utrapionego, ani nie zakrył przed nim oblicza swego; lecz gdy ten wołał do Niego, usłyszał.

Od Ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu. Wypełnię moje śluby wobec tych, którzy się Go boją. Pokorni będą jeść i nasycą się. Chwalić będą Pana ci, którzy Go szukają. Niech serca wasze żyją na wieki. Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi. Pokłonią się przed Tobą wszystkie plemiona narodów. Albowiem do Pana należy królestwo. On panuje nad narodami. Jeść będą i pokłonią się wszyscy możni ziemi. Przed Nim zegną się wszyscy, którzy zstępują w proch, i ten nawet, kto nie zdoła zachować przy życiu swej duszy. Potomstwo będzie Mu służyć. Opowiadać będą o Panu przyszłym pokoleniom. Przyjdą i obwieszczą Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi, bo On to uczynił.

Gdy jeden z tych, którzy siedzieli z Nim przy stole, usłyszał te słowa, rzekł do Niego: „Błogosławiony ten, który będzie ucztował w Królestwie Bożym!” On zaś powiedział mu: „Pewien człowiek wyprawił wielką wieczerzę i zaprosił wielu ludzi. W porze wieczerzy posłał swojego sługę, aby powiedział zaproszonym: ‚Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe.’ Lecz wszyscy jak jeden zaczęli się wymawiać.

Pierwszy rzekł do niego: ‚Kupiłem pole i muszę wyjść je obejrzeć. Proszę cię, miej mnie za usprawiedliwionego.’

Inny powiedział: ‚Kupiłem pięć par wołów i idę je wypróbować. Proszę cię, miej mnie za usprawiedliwionego.’

Jeszcze inny rzekł: ‚Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść.’

Sługa ów wrócił i oznajmił to swojemu panu. Wtedy gospodarz, rozgniewany, rzekł do swojego sługi: ‚Wyjdź szybko na ulice i zaułki miasta i wprowadź tutaj ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych.’

Sługa powiedział: ‚Panie, stało się tak, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce.’

Pan rzekł do sługi: ‚Wyjdź na drogi i ścieżki wzdłuż płotów i przymuszaj, aby weszli, żeby dom mój był zapełniony. Mówię wam bowiem, że żaden z tych, którzy byli zaproszeni, nie zakosztuje mojej wieczerzy.’”