Środa XXXI tygodnia Okresu Zwykłego

A zatem, umiłowani moi, tak jak zawsze byliście posłuszni, nie tylko w mojej obecności, lecz teraz tym bardziej pod moją nieobecność, z bojaźnią i drżeniem zabiegajcie o własne zbawienie. Albowiem to Bóg działa w was, sprawiając zarówno chcenie, jak i działanie, według swego upodobania. Wszystko czyńcie bez szemrania i sporów, abyście stali się nienaganni i czyści, dziećmi Bożymi bez skazy pośród pokolenia przewrotnego i wypaczonego, wśród którego jaśniejecie jak światła na świecie, trzymając mocno słowo życia; abym miał powód do chluby w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem ani na próżno się trudziłem. Owszem, choćbym nawet miał być wylany jako ofiara i służba waszej wiary, raduję się i współweselę z wami wszystkimi. Tak samo i wy się radujcie i współweselcie ze mną.

Pan jest moim światłem i moim zbawieniem. Kogóż miałbym się lękać? Pan jest mocą mego życia. Przed kim miałbym drżeć? O jedno proszę Pana, tego poszukuję: abym mieszkał w domu Pańskim po wszystkie dni mojego życia, by oglądać piękno Pana i szukać Go w Jego świątyni. Jestem wciąż tego pewien: ujrzę dobroć Pana w krainie żyjących. Oczekuj Pana. Bądź mężny i niech twoje serce nabierze odwagi. Tak, oczekuj Pana.

A szły z Nim wielkie tłumy. On zwrócił się do nich i powiedział: „Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie odrzuca swego ojca, matki, żony, dzieci, braci i sióstr, a nawet i własnego życia, nie może być moim uczniem. Kto nie niesie swego krzyża i nie idzie za Mną, nie może być moim uczniem. Któż bowiem z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie najpierw i nie obliczy kosztów, aby zobaczyć, czy ma dość, by ją ukończyć? Bo gdyby położył fundament, a nie zdołał dokończyć, wszyscy, którzy to widzą, zaczęliby z niego szydzić, mówiąc: ‚Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał dokończyć.’ Albo który król, idąc stoczyć wojnę z innym królem, nie usiądzie najpierw i nie rozważy, czy z dziesięcioma tysiącami zdoła stawić czoła temu, który nadciąga przeciw niemu z dwudziestoma tysiącami? A jeśli nie, to gdy tamten jest jeszcze daleko, wysyła poselstwo i prosi o warunki pokoju. Tak więc każdy z was, który nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem.”