Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej - święto

Przyprowadził mnie z powrotem do wejścia świątyni; a oto wody wypływały spod progu świątyni ku wschodowi, gdyż front świątyni zwrócony był ku wschodowi. Wody spływały z dołu, z prawej strony świątyni, na południe od ołtarza. Następnie wyprowadził mnie drogą bramy północnej i poprowadził mnie dokoła drogą zewnętrzną ku bramie zewnętrznej, drogą bramy zwróconej ku wschodowi. A oto wody wytryskiwały po prawej stronie. Wtedy rzekł do mnie: „Te wody płyną ku krainie wschodniej i zstąpią na pustynną równinę. Następnie popłyną ku morzu; i wpłyną do morza, które sprawią, że wody jego będą uzdrowione. I stanie się, że każde żywe stworzenie, które się roi, w każdym miejscu, dokąd dotrą te rzeki, będzie żyło. I będzie tam wielkie mnóstwo ryb; gdyż dotarły tam te wody, i wody morza zostaną uzdrowione, i wszystko żyć będzie, dokądkolwiek dotrze ta rzeka. Nad rzeką, na jej brzegach, po tej i po tamtej stronie, wyrosną wszelkie drzewa owocowe, których liść nie zwiędnie ani nie ustanie ich owoc. Co miesiąc wydadzą nowy owoc, ponieważ ich wody wypływają z sanktuarium. Owoc ich będzie pokarmem, a liść ich lekarstwem”.

Dlatego się nie ulękniemy, choćby ziemia się zmieniała, choćby góry się chwiały w głębinach mórz; choćby jej wody huczały i burzyły się, choćby góry drżały od ich wzburzenia. Sela.

Bóg jest w jej wnętrzu, nie będzie poruszona. Bóg jej pomoże o świtaniu. Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa. On podniósł swój głos, a ziemia się rozpłynęła.

Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, jakich spustoszeń dokonał na ziemi. On kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi. Łamie łuk i kruszy włócznię, rydwany pali w ogniu.

Jesteśmy bowiem współpracownikami Boga. Wy jesteście Bożą rolą, Bożą budowlą. Według łaski Bożej, która została mi dana, jako mądry budowniczy założyłem fundament, a inny na nim buduje. Niech jednak każdy baczy, jak na nim buduje. Nikt bowiem nie może założyć innego fundamentu niż ten, który został już założony, którym jest Jezus Chrystus. Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży w was mieszka? Jeśli ktoś niszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg; świątynia Boga jest bowiem święta, a wy nią jesteście.

Zbliżała się Pascha żydowska i Jezus udał się do Jerozolimy. Zastał w świątyni tych, którzy sprzedawali woły, owce i gołębie, oraz siedzących wymieniających pieniądze. Sporządził bicz ze sznurów i wypędził wszystkich ze świątyni, zarówno owce, jak i woły; rozsypał pieniądze wymieniających i poprzewracał ich stoły. A do tych, którzy sprzedawali gołębie, powiedział: „Zabierzcie to stąd! Nie czyńcie z domu Ojca mego targowiska!” Jego uczniowie przypomnieli sobie, że jest napisane: „Gorliwość o dom Twój pochłonie mnie”. Żydzi zatem odpowiedzieli Mu: „Jaki znak nam ukażesz, skoro to czynisz?” Jezus im odpowiedział: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję”. Żydzi więc rzekli: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty w trzy dni ją odbudujesz?” On jednak mówił o świątyni swego ciała. Gdy zatem zmartwychwstał, Jego uczniowie przypomnieli sobie, że to powiedział, i uwierzyli Pismu oraz słowu, które wypowiedział Jezus.