Środa XXXII tygodnia Okresu Zwykłego

Przypominaj im, aby byli poddani władcom i zwierzchnościom, aby byli posłuszni, gotowi do każdego dobrego dzieła, aby o nikim nie mówili źle, nie byli kłótliwi, lecz łagodni, okazując wszelką łagodność wobec wszystkich ludzi. Bo i my byliśmy niegdyś nierozumni, nieposłuszni, zwiedzeni, służąc rozmaitym pożądliwościom i rozkoszom, żyjąc w złości i zazdrości, godni nienawiści i nienawidzący jedni drugich. Lecz gdy objawiła się dobroć Boga, naszego Zbawiciela, i jego miłość do ludzi, zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które sami spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia, przez obmycie odrodzenia i odnowienie w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela, abyśmy usprawiedliwieni jego łaską stali się dziedzicami według nadziei życia wiecznego.

Pan jest moim pasterzem: niczego mi nie zabraknie. Pozwala mi spoczywać na zielonych pastwiskach. Prowadzi mnie nad spokojne wody. Pokrzepia moją duszę. Wiedzie mnie ścieżkami sprawiedliwości przez wzgląd na swoje imię. Choćbym nawet szedł doliną cienia śmierci, nie będę się lękał zła, bo Ty jesteś ze mną. Twój kij i Twoja laska — one mnie pocieszają. Zastawiasz przede mną stół wobec moich nieprzyjaciół. Namaszczasz oliwą moją głowę. Mój kielich się przelewa. Zaprawdę dobroć i łaskawa miłość pójdą za mną przez wszystkie dni mojego życia, a ja zamieszkam w domu Pana na wieki.

Gdy zmierzał do Jerozolimy, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. A kiedy wchodził do pewnej wioski, wyszło Mu naprzeciw dziesięciu trędowatych, którzy zatrzymali się z daleka. I donośnym głosem wołali: „Jezusie, Mistrzu, zmiłuj się nad nami!” Gdy ich ujrzał, rzekł do nich: „Idźcie i pokażcie się kapłanom.” A gdy szli, zostali oczyszczeni. Jeden zaś z nich, widząc, że został uzdrowiony, wrócił, wielbiąc Boga donośnym głosem. Upadł na twarz do stóp Jezusa, dziękując Mu; a był to Samarytanin. Jezus zaś odpowiedział: „Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzież jest dziewięciu? Czy nie znalazł się nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, prócz tego cudzoziemca?” I powiedział do niego: „Wstań, idź; twoja wiara cię uzdrowiła.”