Święto św. Macieja Apostoła

W owych dniach Piotr powstał pośród uczniów (a liczba zgromadzonych była około stu dwudziestu osób) i rzekł: „Bracia, musiało się wypełnić to Pismo, które Duch Święty przepowiedział przez usta Dawida o Judaszu, który stał się przewodnikiem tych, co pojmali Jezusa. Zaliczał się bowiem do nas i otrzymał udział w tej posłudze. Napisano bowiem w Księdze Psalmów: »Niech opustoszeje jego mieszkanie i niech nikt w nim nie zamieszka«, oraz: »Niech inny obejmie jego urząd«. Trzeba więc, aby jeden z tych mężów, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, gdy Pan Jezus przebywał wśród nas, począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został od nas wzięty, stał się razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania”. Postawili wówczas dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, którego też nazywano Justem, oraz Macieja. I modlili się, mówiąc: „Ty, Panie, który znasz serca wszystkich, wskaż, którego z tych dwóch wybrałeś, aby objął udział w tej posłudze i w apostolstwie, od którego odpadł Judasz, by pójść na miejsce sobie właściwe”. I rzucili o nich losy, a los padł na Macieja, i został on dołączony do jedenastu apostołów.

Chwalcie Pana! Chwalcie, słudzy Pańscy, chwalcie imię Pana. Niech będzie błogosławione imię Pana, odtąd aż na wieki. Od wschodu słońca aż do jego zachodu niech będzie chwalone imię Pana. Pan jest wywyższony ponad wszystkie narody, Jego chwała ponad niebiosa. Któż jest jak Pan, nasz Bóg, który zasiada na wysokości, który zniża się, by spojrzeć na niebo i na ziemię? On podnosi ubogiego z prochu, dźwiga nędzarza ze śmietniska, aby posadzić go z książętami, z książętami swego ludu.

Jak Ojciec umiłował mnie, tak i ja umiłowałem was. Trwajcie w mojej miłości. Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w mojej miłości, tak jak ja zachowałem przykazania mojego Ojca i trwam w jego miłości. To wam powiedziałem, aby moja radość była w was i aby wasza radość była pełna. „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości niż ta, gdy ktoś oddaje swoje życie za swoich przyjaciół. Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli czynicie to, co wam nakazuję. Już nie nazywam was sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan. Ale nazwałem was przyjaciółmi, bo wszystko, co usłyszałem od mojego Ojca, oznajmiłem wam. Nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście szli i przynosili owoc, i aby wasz owoc trwał; aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek go poprosicie w moje imię. „To wam nakazuję, abyście się wzajemnie miłowali.