Jedenasta Niedziela zwykła

Gdy wyruszyli z Refidim i przybyli na pustynię Synaj, rozbili obóz na pustyni; tam Izrael rozłożył się obozem naprzeciw góry. Mojżesz wstąpił do Boga, a Pan zawołał do niego z góry, mówiąc: „Tak powiesz domowi Jakuba i oznajmisz synom Izraela: «Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom i jak niosłem was na orlich skrzydłach, i przywiodłem was do siebie. Teraz więc, jeśli pilnie będziecie słuchać mego głosu i zachowywać moje przymierze, będziecie moją szczególną własnością pośród wszystkich ludów; do mnie bowiem należy cała ziemia. Wy zaś będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym». To są słowa, które wypowiesz do synów Izraela”.

Służcie Panu z radością. Przychodźcie przed Jego oblicze ze śpiewem. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem. To On nas uczynił i do Niego należymy. Jesteśmy Jego ludem i owcami Jego pastwiska. Albowiem dobry jest Pan. Jego łaskawość trwa na wieki, a Jego wierność przez wszystkie pokolenia.

Gdy bowiem byliśmy jeszcze słabi, Chrystus we właściwym czasie umarł za bezbożnych. Zaledwie bowiem ktoś umrze za sprawiedliwego; za dobrego może ktoś odważyłby się nawet umrzeć. Bóg zaś okazuje swoją miłość ku nam przez to, że gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc, będąc teraz usprawiedliwieni Jego krwią, zostaniemy przez Niego zachowani od gniewu Bożego. Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, tym bardziej, będąc pojednani, będziemy zbawieni przez Jego życie. A nie tylko to, lecz także chlubimy się w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego teraz otrzymaliśmy pojednanie.

Gdy zaś ujrzał tłumy, ulitował się nad nimi, ponieważ byli udręczeni i rozproszeni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swoich uczniów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wysłał robotników na swoje żniwo”. Gdy siedział w domu, oto liczni celnicy i grzesznicy przyszli i zasiedli razem z Jezusem i Jego uczniami. Wsiadł do łodzi, przeprawił się i przybył do swojego miasta. Oto przynieśli Mu człowieka sparaliżowanego, leżącego na łożu. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do sparaliżowanego: „Synu, ufaj! Odpuszczone są tobie twoje grzechy”. Oto niektórzy z uczonych w Piśmie mówili sobie: „Ten człowiek bluźni”. Jezus, znając ich myśli, rzekł: „Dlaczego rozważacie złe rzeczy w swoich sercach? Cóż bowiem jest łatwiej powiedzieć: ‚Odpuszczone są tobie twoje grzechy’, czy powiedzieć: ‚Wstań i chodź’? Lecz abyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów —” (wtedy rzekł do sparaliżowanego): „Wstań, weź swoje łoże i idź do swojego domu”. On wstał i odszedł do swojego domu. A gdy tłumy to ujrzały, ogarnął je lęk i wielbiły Boga, który dał taką władzę ludziom.