Sobota XXIV tygodnia Okresu Zwykłego

Lecz powie ktoś: „Jak umarli są wskrzeszani?” oraz: „W jakim ciele przychodzą?” Nierozumny! To, co sam siejesz, nie zostaje ożywione, jeśli wpierw nie obumrze. A to, co siejesz, nie jest ciałem, które ma powstać, lecz nagim ziarnem, może pszenicy albo czegoś innego. Tak też jest ze zmartwychwstaniem umarłych. Sieje się w zniszczalności, powstaje w niezniszczalności. Sieje się w niesławie, powstaje w chwale. Sieje się w słabości, powstaje w mocy. Sieje się ciało naturalne, powstaje ciało duchowe. Jest ciało naturalne i jest też ciało duchowe. Tak też jest napisane: „Pierwszy człowiek, Adam, stał się duszą żyjącą.” Ostatni Adam stał się duchem ożywiającym. Jednak nie to, co duchowe, jest pierwsze, lecz to, co naturalne, a potem to, co duchowe. Pierwszy człowiek z ziemi, uczyniony z prochu; drugi człowiek jest Panem z nieba. Jaki jest ten uczyniony z prochu, tacy też są ci, którzy są z prochu; a jaki jest niebiański, tacy też są ci, którzy są niebiańscy. A jak nosiliśmy obraz tego, który został uczyniony z prochu, tak nośmy również obraz tego, który jest niebiański.

Zmiłuj się nade mną, Boże, bo człowiek pragnie mnie pochłonąć. Przez cały dzień napada i uciska mnie. Nieprzyjaciele moi pragną mnie pochłonąć przez cały dzień, bo liczni są ci, którzy w pysze walczą przeciwko mnie. Gdy ogarnia mnie lęk, w Tobie pokładam ufność. W Bogu wysławiam Jego słowo. W Bogu położyłem ufność, nie będę się lękał. Cóż może mi uczynić ciało?

Przez cały dzień przekręcają moje słowa. Wszystkie ich zamysły zwrócone są przeciwko mnie ku złemu. Spiskują i czyhają, śledzą moje kroki, pragną odebrać mi życie. Czyż ujdą przez nieprawość? W gniewie strąć narody, Boże. Ty policzyłeś moje tułaczki. Ty zebrałeś łzy moje w swoje naczynie. Czyż nie są one w Twojej księdze?

Wtedy cofną się nieprzyjaciele moi w dniu, gdy Cię wezwę. To wiem, że Bóg jest za mną. W Bogu wysławiać będę Jego słowo. W Panu wysławiać będę Jego słowo. W Bogu złożyłem ufność, nie będę się lękał. Cóż może mi uczynić człowiek?

Ciążą na mnie śluby złożone Tobie, Boże. Ofiary dziękczynne Tobie oddam. Bo wybawiłeś moją duszę od śmierci i uchroniłeś moje nogi od upadku, abym mógł chodzić przed Bogiem w światłości żyjących.

Gdy zebrał się wielki tłum i ludzie z każdego miasta przychodzili do Niego, przemówił w przypowieści: „Siewca wyszedł, aby siać swoje ziarno. A gdy siał, część padła przy drodze i została zdeptana, a ptaki niebieskie ją wydziobały. Inne ziarno padło na skałę, a gdy tylko wzeszło, uschło, ponieważ nie miało wilgoci. Inne padło między ciernie, a ciernie wyrosły wraz z nim i zagłuszyły je. Inne zaś padło na dobrą ziemię, wzrosło i wydało stokrotny owoc”. Mówiąc to, wołał: „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha!”

Wtedy Jego uczniowie zapytali Go, co znaczy ta przypowieść. On rzekł: „Wam dane jest poznać tajemnice Królestwa Bożego, ale pozostałym w przypowieściach, aby ‘patrząc, nie widzieli, i słuchając, nie rozumieli’. Oto znaczenie tej przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże. Tymi przy drodze są ci, którzy słuchają, potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni. Tymi na skale są ci, którzy, gdy usłyszą, z radością przyjmują słowo; lecz ci nie mają korzenia, wierzą do czasu, a w chwili pokusy odpadają. To, które padło między ciernie, oznacza tych, którzy usłyszeli, ale idąc swoją drogą, zostają zagłuszeni przez troski, bogactwa i przyjemności życia i nie wydają dojrzałego owocu. Tymi zaś na dobrej ziemi są ci, którzy z prawym i dobrym sercem, usłyszawszy słowo, mocno je zachowują i wydają owoc w wytrwałości”.