Czwartek XXVIII tygodnia Okresu Zwykłego

Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z woli Bożej, do świętych, którzy są w Efezie, i do wiernych w Chrystusie Jezusie: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który obdarzył nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w Chrystusie; jako że wybrał nas w Nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem w miłości; przeznaczywszy nas dla siebie do przybrania za synów przez Jezusa Chrystusa, według upodobania swojej woli, ku chwale majestatu swojej łaski, którą obdarzył nas darmo w Umiłowanym, w którym mamy odkupienie przez Jego krew, odpuszczenie naszych występków, według bogactwa Jego łaski, którą hojnie na nas wylał we wszelkiej mądrości i roztropności, oznajmiając nam tajemnicę swojej woli, według swego upodobania, które w Nim postanowił, ku urządzeniu pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie, to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, w Nim;

Śpiewajcie Panu pieśń nową, bo uczynił rzeczy przedziwne! Jego prawica i Jego święte ramię przyniosły Mu zwycięstwo. Pan objawił swoje zbawienie. Wobec narodów jawnie ukazał swoją sprawiedliwość. Wspomniał na swoją łaskawość i na swoją wierność względem domu Izraela. Wszystkie krańce ziemi ujrzały zbawienie naszego Boga. Wznoś radosny okrzyk Panu, cała ziemio! Wybuchnijcie weselem i śpiewajcie, tak, śpiewajcie na chwałę! Śpiewajcie Panu przy dźwiękach harfy, przy harfie i głosie pieśni. Przy trąbach i przy dźwięku rogu wznoście radosny okrzyk przed Królem, przed Panem.

Biada wam! Budujecie bowiem grobowce proroków, a wasi ojcowie ich pozabijali. Tak więc dajecie świadectwo i przyzwalacie na czyny waszych ojców, gdyż oni ich pozabijali, a wy budujecie im grobowce. Dlatego też mądrość Boża powiedziała: „Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich zabiją i będą prześladować, aby domagano się od tego pokolenia krwi wszystkich proroków, która została przelana od założenia świata; od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem”. Tak, powiadam wam, zażąda się jej od tego pokolenia. Biada wam, znawcy Prawa! Zabraliście bowiem klucz poznania. Sami nie weszliście, a tym, którzy chcieli wejść, przeszkodziliście.

Gdy im to mówił, uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli się bardzo gniewać i wydobywać z Niego wiele rzeczy, czyhając na Niego i usiłując pochwycić Go w jakimś słowie, aby móc Go oskarżyć.